Adicles

Η Άνοιξη Εν Κρίση...

2011-04-16T06:29:00.000-07:00

«Πίστευα οτι η ζωή μου δεν θα άλλαζε ποτέ. Πως πάντα θα είχα τη δουλειά μου και το σταθερό μηνιαίο μου εισόδημα. Έρχεται όμως η στιγμή που καλείσαι να ζήσεις στην πράξη τη θεωρία του κλισέ ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.» Παρόμοιες φράσεις ακούγονται πια παντού και συνεχώς γύρω μας και η οικονομική κρίση μοιάζει με καινούργια μεταδοτική ασθένεια που όλοι αναρωτιούνται ανήσυχα αν και πότε θα βρεθεί η θεραπεία της.

Εν τω μεταξύ και όσο αναρωτιόμαστε όλοι, η ζωή συνεχίζεται... Η Άνοιξη ήρθε τουλάχιστον ημερολογιακά. Οξύμωρο ε , αλλά βλέπεις, η ζωή δεν ρωτά.Σκληρό (νιώθεις απήυδυση γιατί είσαι καταδικασμένος από τη φύση σου να αντέχεις και να ζεις) ή όχι (νιώθεις ανακούφιση καθώς δεν σου επιτρέπει πολύ χρόνο για πένθος ) πάντως σίγουρα αληθινό. Και μαζί της συνειδητά ή ασυνείδητα, μαζί ή ερήμην (οι ίδιοι αποφασίζουμε το ναι ή το όχι, το πολύ ή το λίγο, το έτσι ή το αλλιώς) συνεχίζουμε και εμείς.

Είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε το αποδεχόμαστε είτε όχι,(είτε και τα δυο ανάλογα με τις περιστάσεις) τίποτα δεν είναι πια το ίδιο, ούτε εμείς οι ίδιοι .Και όμως όσο κι αν κάποιες στιγμές οι νέες συνθήκες μας οδηγούν σε πρωτόγνωρα πνευματικά και συναισθηματικά όρια, τα δικά μας όρια-που κάθε φορά ανακαλύπτεις εκ νέου με δέος οτι τελικά δεν τα είχες πριν ξεπεράσει-καταφέρνουμε με ένα μαγικό, έμφυτο, εμβριακό αίσθημα αυτο-συντήρησης και επιβίωσης και παραμένουμε όρθιοι και ευθυτενείς στρατιώτες. Γιατί κατά βάθος γνωρίζουμε πολύ καλά οτι ανεξαρτήτως εξωτερικών συνθηκών το πως θα σταθούμε, θα παλέψουμε και θα αγωνιστούμε απέναντί τους αποτελεί προσωπική και μόνο επιλογή.

Άλλωστε είναι καιρός να ξαναθυμηθούμε οτι η ευτυχία είναι εσωτερική υπόθεση και όχι εξωτερική . Γι’ αυτό και δεν εξαρτάται από το τι έχουμε και κατέχουμε, αλλά από το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε. Και αυτό μόνο εμείς μπορούμε και το αποφασίζουμε. Καμμιά κρίση δεν μπορεί να μας αλλοιώσει (την ηθική, τις αξίες). Είμαστε υποχρεωμένοι και καταδικασμένοι απέναντι στον εαυτό μας, αιώνιοι δέσμιοί του.

Έχω την αίσθηση (ή την ελπίδα, θα δείξει) σαν να ξυπνά από βαθύ ύπνο-σαν την ωραία κοιμωμένη, και χωρίς τη γλυκιά αφορμή του φιλιού, αλλά μάλλον με βίαιο και έξαφνο τρομακτικό τρόπο-η συλλογική μας μνήμη.Σαν να πεταγόμαστε έξαφνα από λίθαργο και προσπαθούμε να ανασάνουμε.Και νομίζω οτι σιγά σιγά, δειλά δειλά τα καταφέρνουμε, Γίνονται όλο και πιο ουσιαστικές συζητήσεις, ακούω πιο σοφές κουβέντες, διαπιστώνω συχνότερα την αίσθηση του μέτρου.Παρατηρώ πως η έννοια των χαμηλών (προσοχή όχι παθητικών, μη ταυτίζουμε την ένταση με την αγωνιστικότητα και τη θυματοποίηση) ουσιαστικών τόνων (χωρίς φαμφάρες, υπερβολές και εντυπωσιασμούς) αρχίζει να κατανοείται και να δικαιώνεται. Πως η αισθητική αποκτά σαφές και ορατό πλαίσιο. Η ουσία γίνεται ξανά της μόδας, μιας πιο διαχρονικής και κλασσικής μόδας ενάντια στο εφήμερο και το πρόσκαιρα ευκαιριακό και επιτηδευμένο. Απλά! Τι δυνατή και αληθινή έννοια. Δύσκολη.

Και όσο κι αν η Άνοιξη αυτή φαίνεται διαφορετική από τις προηγούμενες, στη βαθιά της ουσία είναι ακριβώς η ίδια. Γιατί η βαθιά της ουσία είναι να γεμίζουμε ρεαλιστική ελπίδα, αισιοδοξία και να προσφέρουμε απλόχερα χαρά και καλοσύνη στους γύρω μας και κατά συνέπεια στον εαυτό μας, να ανθίζουμε μέσα από απλά καθημερινά πράγματα.Ένα χαμόγελο, μια καλημέρα ,μια συντροφιά , μια αγκαλιά, ένα ηλιοβασίλεμα, μια μελωδία που σιγοτραγουδιέται , ένα νανούρισμα, το κύμα που σκάει στα πόδια σου, τα γέλια των παιδιών που παίζουν στη γειτονιά, η μυρωδιά της ανθισμένης λεμονιάς, η επόμενη πανσέληνος.Αυτό είναι ευ-τυχία.

Ο φοίνικας αναγεννιέται από τις στάχτες του... είναι καταδικασμένος και για τα δυο, πρώτα να καεί, και μετά να ξαναγεννηθεί. Και μετά από κάθε χειμώνα έρχεται πάντα η άνοιξη, όχι υπερφίαλα, όχι εύκολα, αλλά αληθινά φυσικά.Σε μας μένει να επιλέξουμε το πως και πόσο θα παλέψουμε για το χρόνο που θα διαρκέσει καθένα.

Και αν έτσι είναι ή έτσι γίνει τελικά, αυτή την ευεργετική συνέπεια της κρίσης οφείλω οπωσδήποτε να αναγνωρίσω και να της κλείσω συνομωτικά το μάτι, ως τουλάχιστον μια ευκαιρία προσωπικής επιλογής καθενός και όλων μαζί, για τη δική μας ξεχωριστή και συλλογική Άνοιξη.

Αφροδίτη Λιουδάκη

Account director

Η κρίση (μας) είναι δύσκολη…

2011-03-22T02:26:00.000-07:00

Σε ποια συζήτηση, προσωπική ή επαγγελματική, δεν έχουμε ξεκινήσει με το θέμα της κρίσης ή έστω έχει προκύψει σύντομα στην πορεία;

Η κρίση δυσκολεύει τη ζωή μας, αλλά νιώθω καθημερινά πως εμείς οι ίδιοι, ξεχνώντας τη σημασία της ίδιας της λέξης «κρίση» δυσχεραίνουμε την κατάσταση μας ακόμη περισσότερο.

Σε μια κρίση αποκτούν ακόμη περισσότερο σημασία οι «επιλογές» που κάνεις μέσα σου, μιας και ανοχές και αντοχές για λάθη, πρακτικά και ψυχολογικά, είναι σχεδόν μηδαμινές.

Αυτό από μόνο του όμως οδηγεί πολύ κόσμο, μέσα από το χαρακτηριστικό πρίσμα της εποχής που είναι η εσωστρέφεια, στο να είναι «άτολμοι» όσον αφορά τις επιλογές και συμπεριφορά τους.

Το παραπάνω διέπει όλες μας τις κινήσεις. Από την επένδυση που θα «ξεκλείδωνε» μια στασιμότητα στην κατηγορία που ενεργοποιείται ο καθένας ως τις προσωπικές μας σχέσεις.

Ούτως ή άλλως όλες οι «επενδύσεις» έχουν συναισθηματικά κίνητρα.

Αυτή η άτολμη εσωστρέφεια τροφοδοτείται μέσα στον καθένα μας από την ψευδό-ικανοποίηση της προστασίας του εαυτού μας από το απρόβλεπτο, μιας και:

- Από την μία όλοι ψάχνουν μια αίσθηση σταθερότητας, δομής και ελέγχου στη ζωή τους

- Από την άλλη είναι εύκολη αυταπάτη πως η πιο προβλέψιμη επιλογή είναι η απραξία.

Το αποτέλεσμα όμως είναι ένας φαύλος κύκλος αναβλητικότητας, ατολμίας και απραξίας που δεν οδηγούν προς τίποτα που να θυμίζει πρόοδο, εξέλιξη και βελτίωση.

Υπάρχει πραγματικά κάποιος που πιστεύει πως θα σωθεί από τον «πνιγμό» κρατώντας την αναπνοή του και μένοντας ακίνητος;

Κρίστιαν Λαζόπουλος.

Head of Strategy.

GOSSIP: When words have the power

2011-02-25T06:46:00.000-08:00

Ο ορισμός λέει: «κουτσομπολιό είναι να μιλάς για κάποιον όταν αυτός απουσιάζει». Όμως, το να μιλάς για κάποιον είναι τόσο συνηθισμένο που ο καθένας μπορεί να γίνει κουτσομπόλης, χωρίς μάλιστα να το αντιληφθεί ή να το θέλει. Όμως οφείλουμε να το παραδεχτούμε. Όλο και κάποιος «αδειάζει» ένα νέο στο αυτί μας, σχεδόν καθημερινά. Και το μυστικό, δίνει άλλη διάσταση στην πληροφορία. Ριζωμένο στα γονίδια μας, είναι σχεδόν αδύνατο να μην την αναμεταδώσουμε, πόσο μάλλον αν είναι ζουμερή. Όχι για τη διαστρέβλωσή της αλλά για το SHARING!

Το «κουτσομπολεύειν» όμως έχει έναν κοντινό συγγενή, πιο αθώο. Το «σχολιασμό». Έτσι μπορείς να διαβιβάζεις πληροφορίες, σε συνάρτηση με την εμπειρία σου, χωρίς τύψεις. Μπορεί να πετύχεις τον Σάκηηη στο Μαγειρείο, ένα γνωστό σου που αγοράζει Cialis, μία φίλη που -επιτέλους- κοιμάται ήσυχη με ΝΟΥΝΟΥ. Μπορείς άφοβα να ανοίξεις ένα πηγαδάκι για το Biosilk που κάνει τα μαλλιά μεταξένια, για την καντίνα με τις ληγμένες Coca-cola, για το κομμωτήριο με την κακόγουστη διακόσμιση και τα απίστευτα coupes de cheveux με μόνο 10 ευρώ. Το μοιράστηκα με πολλές και ΤΩΡΑ δεν βρίσκω πότε ραντεβού. Δεν ξέρω γιατί το πήρα πάνω μου, είμαι όμως σίγουρη ότι έκανα μία ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ με μηδέν κέρδος για μένα και μηδέν κόστος για την κυρία Αγάπη, Με Τεράστια Επιτυχία.

Η από-στόμα-σε-στόμα διάδοση φαίνεται να λειτουργεί όλο και περισσότερο στις μέρες μας. Και αφού διανύουμε μια εποχή γενικευμένων πιέσεων, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε όλοι είναι να ανοίγουμε λίγο περισσότερο το στόμα μας.

Copywriter

Ειρήνη Γαρυφαλλίδου

Χιούμορ διαθέτετε;

2011-02-11T04:06:00.000-08:00

Θυμάμαι πριν πολλά χρόνια, στην παιδική μάλλον ηλικία, είχα δει μια ταινία στην οποία ένας σκηνοθέτης θέλοντας να γυρίσει μία πολύ σημαντική ταινία που θα άφηνε εποχή, μία ταινία βαριά, μία ταινία προβληματισμού, μία ταινία που θα έμενε στην ιστορία. Μπήκε στη φυλακή θέλοντας να μελετήσει τους τροφίμους και να εμπνευστεί από τις συνθήκες της ζωής τους ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει το βαρύγδουπο έργο του... Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξει να γυρίσει μία ξεκαρδιστική κωμωδία.

Γιατί;

Γιατί συμπέρανε με όλα όσα είδε στη φυλακή, ότι ο κόσμος έχει τόσα προβλήματα που αυτό που χρειάζεται δεν είναι βαρύγδουπα μηνύματα, αλλά κάτι που θα τον κάνει να ξεχαστεί, να χαρεί, να γελάσει.

Νομίζω ότι τώρα πλέον που μεγάλωσα συμφωνώ με το ρεζουμέ της υποθέσεως, πράγματι, όλοι μας, λίγο ή πολύ, με τα προσωπικά προβλήματα και αδιέξοδά μας έχουμε ανάγκη διασκεδάσεως, ξεγνοιασιάς, ακόμα κι αν αυτή διαρκεί μόλις μερικά δευτερόλεπτα....

Βέβαια το χιούμορ είναι μια μάλλον προσωπική υπόθεση, υπάρχουν είδη και διαβαθμίσεις, δεν είναι δυνατόν όλος ο κόσμος να διασκεδάζει και να γελά με τα ίδια πράγματα, αλλά κάποιες φορές υπάρχουν αστεία γεγονότα-καταστάσεις-ατάκες που μπορούν να κερδίσουν ένα πολύ μεγάλο μέρος του κοινού στο οποίο απευθύνονται.

Έτσι λοιπόν σ' αυτή τη λογική πολλές φορές κινούνται και πολλές διαφημίσεις. Από την εποχή που ο Χάρρυ Κλυν μεσουρανούσε και από παλιότερα ίσως γυρίζονται σποτάκια που είναι ή προσπαθούν να είναι αστεία και είναι πραγματικότητα ότι αυτά που τα καταφέρνουν, κερδίζουν τις εντυπώσεις, κερδίζουν αναγνωρισιμότητα και πάνω απ όλα συζητιούνται μεταξύ μας (και όταν λέω μας δεν εννοώ τους διαφημιστές αλλά το ευρύ καταναλωτικό κοινό), οι ατάκες τους χρησιμοποιούνται στον καθημερινό μας λόγο και επίσης δεν αλλάζουμε κανάλι όταν εμφανίζονται στις οθόνες μας αλλά αντιθέτως αδημονούμε να τα ξαναδούμε αρκετές φορές.

Από τα «Φουντούνια» λοιπόν της δεκαετίας του 80 μέχρι σήμερα υπάρχουν πολλά πετυχημένα παραδείγματα ξεκαρδιστικών σποτ τα οποία έμειναν στη μνήμη μας, υπενθυμίζοντάς μας ακαριαία και την εταιρία που διαφήμιζαν. Είναι μια πολύ πετυχημένη συνταγή για να μείνει η μάρκα στο μυαλό του καταναλωτή ανά πάσα στιγμή.

Βέβαια - όπως και το οτιδήποτε - το χιούμορ δεν αποτελεί πανάκεια για ένα διαφημιζόμενο προϊόν ή μάρκα. Εκ των πραγμάτων δεν γίνεται όλα τα προϊόντα να είναι δυνατόν να διαφημιστούν με μια χιουμοριστική διάθεση. Πέραν αυτού όμως συμβαίνει και ένα άλλο μάλλον άσχημο φαινόμενο - αυτό της επανάληψης και της -κακής συνήθως- αντιγραφής. Όταν κάτι πετυχαίνει τόσο πολύ ώστε να συζητιέται σε ευρεία φάση τότε θεωρείται μόδα και αρχίζουν τα παρατράγουδα... Για παράδειγμα κάποια στιγμή στο παρελθόν βγήκε ένα σποτάκι με γριούλες το οποίο πραγματικά ήταν πολύ πετυχημένο, πολύ αστείο, πολύ έξυπνο και πολύ καλογυρισμένο. Ο κόσμος ξετρελάθηκε, άρχισε να συζητιέται στις παρέες, οι ατάκες και οι εκφράσεις του έγιναν καθημερινότητα... και ξαφνικά γέμισε ο τόπος με γριούλες στην τηλεόραση, γριούλες να λένε κρύα αστεία, γριούλες με μια επαρχιώτικη προφορά να προσπαθούν να σε κάνουν να γελάσεις... αλλά να μη γελάς, να ψάχνεις απεγνωσμένα το τηλεκοντρόλ για να το σβήσεις το ρημάδι. Έτσι ακόμα και οι αρχικές, εξαιρετικές γριούλες κούρασαν, «κάηκαν».

Το ίδιο μπορεί να συμβεί και με τη χρήση κωμικών ηθοποιών που έκαναν θραύση σε κάποιο σήριαλ, εκτός του ότι μετά από 2-3 διαφορετικές διαφημίσεις κουράζεσαι να ακούς την ίδια φωνή, μόνο η φωνή και το ταλέντο δεν φτάνουν. Χρειάζεται και έξυπνο κείμενο, έξυπνη σκηνοθεσία κ.λπ. Πόσες φορές είδαμε ταλέντα που λατρέψαμε όπως αυτό της Θεοπούλας του Παρά Πέντε να αναλώνονται σε ανόητα διαφημιστικά σποτάκια και αντί να γελάμε να αισθανόμαστε αμηχανία...

Βέβαια τίποτα πλέον δεν είναι παρθενογένεση, όλα εμπνέονται από κάπου και είναι λογικό σε κάποιο σημείο να αντιγράφουμε στοιχεία από κάτι που προϋπάρχει. Αυτό δεν είναι κακό, γίνεται κακό όταν αυτό γίνεται ασύστολα, απρόσεχτα και κυρίως χωρίς έμπνευση. Κακά τα ψέματα. Το χιούμορ για να κερδίσει μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων πρέπει να είναι εμπνευσμένο - μεσοβέζικες λύσεις σε μια σχεδόν καθολική αποδοχή ενός χιουμοριστικού προϊόντος δεν υπάρχουν, είναι κακέκτυπα και δεν προκαλούν το γέλιο αλλά την ανία και ίσως και τον εκνευρισμό. Οπότε η χρήση του χιούμορ, όπως και άλλων στοιχείων που στοχεύουν στο συναίσθημα πρέπει να είναι προσεκτική κι εμπνευσμένη, αν όχι, από όπλο επιτυχίας γίνεται καταστροφικό μπούμερανγκ ανίας και αμηχανίας.

Θοδωρής Τσοκανής

Sex, love and ads for all.

2011-02-07T02:12:00.000-08:00

"O έρωτας είναι κάτι που ανακάλυψαν οι διαφημιστές, για να πουλάνε καλσόν”. Κυνικό, μηδενιστικό αλλά πραγματικό, σύμφωνα με τον μπαμπά της ατάκας Don Draper, fictional χαρακτήρα και ενσαρκωτή του Νέοϋρκέζικου [ad]dream των ‘60s.

Πέραν της υπερβολής, εκείνο που μπορούμε να θεωρήσουμε αναμφισβήτητο είναι η εκμετάλλευση και από το χώρο της διαφήμισης του πανίσχυρου ερωτικού-σεξουαλικού ενστίκτου.

Εντάξει, το σεξ και ο έρωτας πουλάνε. Πουλάνε είπες;;; Γρήγορα, ρίχτα στη διαφήμιση να πουλήσουμε κανά γιαούρτι. Δεν πειράζει που έχει πέτσα, αν βάλουμε μια ωραία ορχηστρική μουσική, βράχια, θάλασσες, αγόρι και κορίτσι, τα σεντόνια θα το αγαπήσουν.

Αρώματα και αλκοολούχα ποτά στηρίζουν την επικοινωνία τους στον έρωτα και στον xxx-factor για προφανείς λόγους. Τσίχλες, θερμάστρες, σοκολάτες, παγωτά, εκτυπωτές, αλυσίδες fast food από την άλλη, πασχίζουν για το attention grasping με τα ίδια όπλα, άλλες φορές επιτυχημένα και άλλες όχι. Μετά από τόσα χρόνια όμως, όταν όλοι χρησιμοποιούν το ίδιο κόλπο, πόσο μπορεί πια αυτό να τραβήξει την προσοχή; Μήπως έχει γίνει λίγο επαναλαμβανόμενο; Βαρετό; Προχθεσινά νέα; Μήπως να το παρατήσουμε, να το ονομάσουμε ιστορία, να βρούμε κάτι άλλο;

Όχι.

Το σεξ, η αγάπη, η έλξη, ο έρωτας είναι θεμέλια του θυμικού και δε ρωτάνε, υπάρχουν. Είναι ένστικτα και αυτά δεν μπορείς να τα ξεριζώσεις. Όσοι έχουν καταφέρει να τα ελέγξουν είναι μειοψηφία. Και η διαφήμιση, τη μειοψηφία, δεν την αγάπησε ποτέ.

διαφήμιση

Κώστας Λουκαδάκος
Copywriter

Φαβορί ή αουτσάιντερ;

2011-01-31T00:57:00.000-08:00

Κλασικό το δίλημμα, αλλά πάντα επίκαιρο και με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό της Μαρίας Μπεκατώρου και της πορείας της στο just the 2 of us του MEGA.

Ποιος το περίμενε ότι μια άφωνη παρουσιάστρια trash πρωινάδικου θα κατάφερνε το τηλεοπτικό κοινό να τη στείλει με την ψήφο του στο μεγάλο τελικό; Ποιος το περίμενε ότι η ξανθιά καπάτσα μέσα σε λίγες εβδομάδες από την αφάνεια του πλατό των Τζιτζιφιών -όπου τα μεγαλύτερα νούμερα που έχει γνωρίσει η εκπομπή της είναι οι ίδιοι της οι καλεσμένοι- θα περνούσε σε εξώφυλλα και σαλόνια περιοδικών, κοντινά πλάνα και πολυθρόνες mainstream εκπομπών, και συζητήσεις παρεών;

Τι κρύβεται όμως πίσω από όλο αυτό; Η εύκολη απάντηση ότι το trash πάντα πουλάει ή ότι η «τελειότητα» έχει αρχίσει να μας τη σπάει;

Μήπως τελικά ο κόσμος έχει βαρεθεί τις τηλεοπτικές γκομενάρες του καναπέος με το φιλήδονο μειδίαμα του κολλαγόνου και τους επιτυχημένους επιβήτορες των media με το αυτάρεσκο χαμόγελο της λεύκανσης; Όλοι τους χαρισματικοί και πολυτάλαντοι, ξέρουν να τα κάνουν όλα τέλεια. Όλοι τους διάγουν βίο ευτυχή και ντιζαϊνάτο. Ξυπνάνε πάντα κούκλοι και ευδιάθετοι μες στα σατέν σεντόνια των life style φωτορομάντζων, τρώνε μόνο sushi και δε ρεύονται, μοσχοβολάνε Gucci και ποτέ δεν πέρδονται.

Μήπως τελικά ο κόσμος παίρνει την εκδίκησή του απέναντι στο εγχώριο σταρ σύστεμ (γραμμένο στα ελληνικά αποτυπώνει όλη τη βλαχιά) με μια ψήφο διαμαρτυρίας σε μια αντιστάρ; Μια εργαζόμενη γυναίκα με σάρκα και οστά -χωρίς να παρεμβάλλονται επιθέματα σιλικόνης- που απλά τυχαίνει να εργάζεται on camera. Μια ακομπλεξάριστη τηλεπερσόνα που έχει τη συναίσθηση ότι δεν επιτελεί κάνα σπουδαίο έργο και απλά επενδύει στην αυθεντικότητα, την καπατσοσύνη και την αμεσότητά της. Ντύνεται, βάφεται και χτενίζεται για την εκπομπή της σαν να πρόκειται να πεταχτεί στην ΕΒΓΑ της γειτονιάς ή στην καλύτερη περίπτωση σαν να πηγαίνει επίσκεψη σε κάποια θεία στην Κυψέλη. Αυτοσαρκάζεται και τσαλακώνεται, δέχεται να γίνει ο περίγελος της ομήγυρης αν αυτό μας κάνει όλους να νιώσουμε πιο καλά. Δεν το παίζει έξυπνη ή χαρισματική, δεν το παίζει sexy, δεν έχει καβαλήσει κανένα καλάμι και αυτό την κάνει πιο προσιτή, πιο φθαρτή, πιο ανθρώπινη.

Προσωπικά δεν είμαι λάτρης του trash. Δεν μπορώ να αναγνωρίσω την ομολογουμένως συμπαθέστατη Μαρία Μπεκατώρου ως κάποιου είδους πρότυπο. Αλλά μέχρι τα media να αρχίσουν να προβάλλουν πραγματικά πρότυπα, μπορώ να της αναγνωρίσω το γεγονός ότι δεν προσποιείται κάτι άλλο από αυτό που είναι. Μέχρι λοιπόν φαβορί να γίνει η ουσία, εγώ θα ψηφίζω αουτσάιντερ!

Δημήτρης Σπηλιώτης

Creative Director

Ο Φοίβος που μας αξίζει.

2011-01-20T00:53:00.001-08:00

Πριν μερικούς μήνες, μια ωραία μέρα (ή μάλλον νύχτα) ακούστηκε σε διαφήμιση Cosmote το I'd love to change the world των Ten Years After, κομμάτι του 1971, από τα ωραιότερα rock classics που μπορεί να ακούσει κανείς. Οσοι ακούτε ράδιο (I don't) θα θυμάστε το τι έγινε σε όλους τους mainstream ή μη σταθμούς που ξαφνικά ανακαλύψαν τη φωτιά!

Σας καταλαβαίνω guys, είναι ένας άγνωστος κόσμος για σας.

Σε μια χώρα που τα τελευταία 30 χρόνια στα ραδιόφωνα ισχύει ο νόμος του playlist, που ο Νταλάρας , ο Φοίβος και η Βίσση είναι απαραίτητοι στα μέσα (αλήθεια είναι?) όσο το νερό για τους ανθρώπους, και οτιδήποτε ξεφεύγει από τα ψόφια και άγευστα μουσικά σκουπίδια των 6 μηνών διάρκειας ζωής αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν κάτι εξωτικό, δε μου φαίνεται περίεργο που μόλις ο κόσμος έρθει σε επαφή με ένα κομμάτι της rock (ή της hard rock) ιστορίας, κάτι ξυπνάει μέσα του. Ξαφνικά ενδιαφέρεται για το διαφορετικό, το αγκαλιάζει και το αποδέχεται χωρίς να ξέρει ακριβώς το γιατί, μόνο και μόνο γιατί του μίλησε με ασυνήθιστα ζεστό τρόπο.

Η rock (αλλά και η hard rock) μουσική κλείνει μέσα της απίστευτη ενέργεια, ένταση, αλλά συναισθήματα, εκπέμποντας στον ακροατή μια ζεστασιά που τη συναντάμε σε πολύ λίγα μουσικά ρεύματα (τα ποπ των 80ς ίσως είναι ένα από αυτά) και έχει το προσόν να μιλάει πολύ πιο άμεσα στην καρδιά σε σχέση με τους "ανταγωνιστές" της. Αυτό συμβαίνει για διάφορους λόγους που αν τους πιάσω τώρα θα φτάσω στο επόμενο blog, οπότε... άλλη φορά.

Από την άλλη μεριά, η διαφήμιση τα τελευταία χρόνια, στο συγκεκριμένο κομμάτι, έχει κατακλυσθεί από μια χλιαρή και μονότονη chill out - lounge αισθητική η οποία το μόνο που καταφέρνει είναι να χαιδεύει αυτιά τόσο αδιάφορα σε σημείο να αποτυγχάνει να λειτουργήσει καλά σαν οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα ανούσιο μουσικό "χαλί". Η διασκέδαση που προσφέρει για τα λίγα δευτερόλεπτα που ακούγεται είναι ανύπαρκτη, η (α)δυνατότητα απομνημόνευσής του σε κάνει να νομίζεις ότι βρίσκεσαι στα όρια του Alzheimer και εν τέλει αποδυναμώνεται αφάνταστα το ακουστικό μέρος του ίδιου του μέσου.

Κατανοώ την ανάγκη ύπαρξης ενός Gummy Bear και τους σκοπούς που εξυπηρετεί όπως εκτιμώ εμπνευσμένες προσεγγίσεις τύπου "Σήμα-Καμπάνα" που δημιουργούν από μόνες τους "ρεύμα" στο κοινό. Αυτό που δεν αντέχω είναι η εμμονή στο ταλέντο (το ποιο?) π.χ. του Χατζηγιάννη που ντύνει τοοόσο γλυκερά τα TVCs όσο πραγματικά μας αξίζει. Έλεος! με όλους αυτούς τους ατάλαντους που τους θεοποιούμε σε 2 εβδομάδες αλλά η μόνη ουσιαστική συνεισφορά τους στη μουσική και στην κοινωνία είναι όταν τα CD τους πηγαίνουν για ανακύκλωση. Φτάνει και με όλους αυτούς που όντες ακόμα πιο ατάλαντοι προσπαθούν να αντιγράψουν τα είδωλά τους μπροστά σε κριτικούς - κατίνες που δεν θα έπρεπε να μιλάνε ούτε σε κωφάλαλα τούβλα ανακυκλώνοντας καψουροτσιφτετέλια και θρήνους για χαμένες αγάπες, αποκλειστικά και μόνο!

Φυσικά και δεν λέω ότι μια rock αισθητική ταιριάζει παντού ή λειτουργεί σωστά σε κάθε περίπτωση. Αυτό που λέω είναι ότι η μουσική για τη διαφήμιση είναι ένα πολύ δυνατό "εργαλείο" που όμως πολύ απλά, όπως συμβαίνει και με τα περισσότερα εργαλεία (και μηχανήματα) που έχουμε στα χέρια μας, δεν μαθαίνουμε ποτέ να χρησιμοποιούμε όλες τις δυνατότητές του.

Σε μία αγορά που υπολειτουργεί και σε παγωμένες ψυχολογίες που θέλουν να ζεσταθούν με κάποιο τρόπο, όποιος νομίζει πως με κλινική και χλιαρή ακουστική προσέγγιση θα έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα, μάλλον θα περιμένει για πολύ ακόμα. Αντί η διαφήμιση να "ερεθίσει" και να οδηγήσει το κοινό εκεί που θέλει, οδηγείται από μόνη της στην αδιαφορία, φοβούμενη μήπως ενοχλήσει μερικά αυτιά, την ώρα που όλος ο κόσμος είναι σαν μια χύτρα που βράζει χωρίς βαλβίδα ασφαλείας. Αλλά ξέχασα, δεν έχει βγει ακόμα διαφήμιση για αυτό...

"Don't mistake lack of talent for genius"

Pete Steele 4 Ιανουαρίου 1962 – 14 Απριλίου 2010

Πάνος Ματθαιογιάννης

«Μεθεόρτια Μελαγχολία;»

2011-01-14T00:44:00.000-08:00

Οι γιορτές τελείωσαν, το ίδιο και οι προσκλήσεις για δείπνα και συναντήσεις και η άδεια που πήραμε από τη δουλειά, τελείωσε κι αυτή. Τα κεφάλια μέσα! Όλοι γυρίζουμε στους κανονικούς ρυθμούς της ζωής μας, ίσως με μια αδιόρατη μελαγχολία να μας κατακλύζει και με ένα κενό που μας κάνει να νιώθουμε “κάπως”, αδυνατώντας να εντοπίσουμε την αιτία της αδιαθεσίας μας. Oι διαφημίσεις με πρωταγωνιστή τον Άγιο Βασίλη σταμάτησαν, τα πολύχρωμα λαμπάκια στα μπαλκόνια έσβησαν, η γειτονιά έγινε πάλι μουντή και αδιάφορη, οι κάδοι σκουπιδιών γέμισαν με σκισμένα περιτυλίγματα δώρων και κλαδιά από χριστουγεννιάτικα δέντρα.

«Μεθεόρτια Μελαγχολία» είναι η διάγνωση των ειδικών!
Όλη αυτή η φανταχτερή χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα φεύγει αφήνοντας ένα απύθμενο κενό στη διάθεση όλων μας.

Ας ξεκαθαρίσουμε ότι δεν είμαστε οι μόνοι που νιώθουν έτσι. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους του Yale, όλο και περισσότεροι άνθρωποι υποφέρουν από την «Μεθεόρτια Μελαγχολία». Το τμήμα έρευνας της κλινικής του Yale για την κατάθλιψη, αναφέρει ότι η «Μεθεόρτια Μελαγχολία» είναι αναμενόμενη σε όλους τους ανθρώπους και σε όλο τον κόσμο. Και παρά το γεγονός ότι πολλοί έχουν μελαγχολική διάθεση και κατά την περίοδο των εορτών, ο μεθεόρτιος τύπος είναι ένα κοινό φαινόμενο που μας πλήττει συχνότερα, ιδιαίτερα τις τρεις πρώτες εβδομάδες που ακολουθούν. Αρκετές πανεπιστημιακές μελέτες αποκαλύπτουν την ελάττωση της συναισθηματικής ικανοποίησης μετά τις γιορτές.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Kαταρχήν να Hρεμήσουμε! Δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Απλά ήταν το τέλος του χρόνου!
Ένας άλλος φρέσκος, ολοκαίνουριος και πολλά... υποσχόμενος χρόνος, μόλις ξεκινάει.

Ας κάνουμε έναν Aπολογισμό. Aς εντοπίσουμε τις αξιόλογες στιγμές της περασμένης χρονιάς, αντί να μελαγχολούμε. Aς καταγράψουμε τι κερδίσαμε και τι μάθαμε τη χρονιά που πέρασε. Ακόμη και αν χάσαμε κάτι, υπάρχει ένα μάθημα που κερδίσαμε από αυτό. Μην ξεχνάμε πως υπάρχει πάντα η θετική πλευρά, αρκεί να είμαστε διατεθειμένοι να την ανακαλύψουμε.

Aς βάλουμε Nέους Στόχους συγκεκριμένoυς και μετρήσιμους για τον καινούριο χρόνο που μας περιμένει και ας μην τον αφήσουμε να μας ξεφύγει έτσι απροβλημάτιστα! Aς του δώσουμε αρμοδιότητες.
Μήπως είναι καιρός να χάσουμε τα ένα - δυο κιλάκια που αποκτήσαμε στις γιορτές, να ξεκουράσουμε την πιστωτική μας κάρτα μετά τα καταναλωτικά όργια που, πολλοί από εμάς, την υποχρεώσαμε να υποστεί;
Φυσικά υπάρχουν και σοβαρότεροι στόχοι, σημασία όμως έχει να τους βάλουμε.

Aς Αποτοξινωθούμε! Για ένα περίεργο και ακατανόητο λόγο οι γιορτές είναι συνυφασμένες με ένα ατέλειωτο μπαράζ υπερβολών που εξαντλούν τον οργανισμό. Με άλλα λόγια είναι «το πανηγύρι της χοληστερίνης και των τριγλυκεριδίων» δεμένο με αλκοόλ και πολύ αϋπνία. Aς βοηθήσουμε τον οργανισμό μας να συνέλθει σύντομα, για να μην γίνουμε «η χαρά του καρδιολόγου».

Ας περάσουμε στη Δράση παίρνοντας τη ζωή και την καινούρια χρονιά στα χέρια μας! Ίσως να μην είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μας, όμως αν δεν την κυνηγήσουμε, τότε σίγουρα δε θα είναι.

Σίγουρα δεν υπάρχουν έτοιμες συνταγές με μαγικά συστατικά που να λύνουν τα προβλήματα. Μπορούν, όμως να βελτιώσουν αρκετά τις συνθήκες.
Αν τίποτε από τα παραπάνω δεν μας βοηθάει, τότε ας κάνουμε υπομονή...
Από έγκυρη πηγή πληροφορήθηκα ότι οι Γιορτές θα έρθουν και πάλι του χρόνου!

Μέχρι τότε...
Καλή, Δημιουργική Χρονιά με ΥΓΕΙΑ & Αισιοδοξία!!!

Kαίτη Χρυσανθακοπούλου
Senior Graphic Designer

Πηγές
* business woman
* PEP Web - The Psychology of the Festival of Christmas

H ενηλικίωση

2011-01-10T07:08:00.000-08:00

Πολύ το απολαμβάνω!

Μέσα σε αυτό το χρόνο, ενηλικιώνομαι ΑΔΕΛικά. Θα κλείσω -με ένα μικρό διάλειμμα- 21 χρόνια!

Πώς πέρασαν 20 χρόνια! Μια ανάσα!!!

Σαν χθες ξεκίνησα, σαν σήμερα ξημέρωσε η δεύτερη μέρα.

Κανονικά, η φυσιολογική εξέλιξη, είναι ότι, θα έπρεπε να "μεγαλώσω" αλλά, αυτή η δουλειά, μου δίνει απίστευτη νεανική ενέργεια. Την νιώθω. Την ζω. Την εισπράττω.

Κέφι να το πω; Σίγουρα!

Ενδιαφέροντα; Οπωσδήποτε!

Νέες εμπειρίες; Καθημερινά!

Ανακαλύψεις; Και τι δεν είδαν τα μάτια μου!

Γνωριμίες; Για άλλη μια ζωή να έχεις.

Απολογισμός; Από όλα έχει ο μπαξές.

Η ζωή, στο χώρο της Διαφήμισης, έγινε τρόπος ζωής. Τον κουβαλάς και σπίτι σου. Στην προσωπική σου ζωή, στις προσωπικές σου σχέσεις. Μαθαίνεις να σκέφτεσαι, να λειτουργείς και να πράττεις διαφορετικά. Ευέλικτα, γρήγορα, αποτελεσματικά, αληθινά και πάνω από όλα, ομαδικά.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι, ο χώρος αυτός, σε κάνει να νιώθεις ότι είναι σαν να κρατάει ένα μεγάλο μέρος του κόσμου στα χέρια του.

Άλλες φορές νομίζω ότι, σχεδόν τίποτε δεν υπάρχει έξω από τη Διαφήμιση.

Άμα το σκεφτείς, όλη η ζωή, μία μικρή ταινία...αφού η ίδια η ζωή είναι ύλη και ψυχή.

Η ύλη χρειάζεται τη διαφήμιση και η ψυχή έρχεται για να την υλοποιήσει.

Είναι αλυσίδα. Βάζεις λοιπόν ψυχή και βγαίνει η ιδέα. Πόσο πολύ και πόσες πολλές φορές, έχω θαυμάσει τα αποτελέσματα αυτής της σπουδαίας σύμπραξης.

Όπου και αν εργάζεσαι σε αυτό το χώρο, νιώθεις και συ ένα μικρό κομματάκι σε αυτή τη σύμπραξη ύλης και ψυχής. Είναι αυτό που κάνει τη διαφορά, στον δικό μας κόσμο.

Ποτέ δεν θα το συνηθίσω. Γιατί είναι ένας χώρος, που ποτέ, τίποτε δεν είναι δεδομένο. Και όλα συνέχεια σε εγρήγορση.

Μέχρι και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, ενθουσιάζομαι το ίδιο πολύ με το περιβάλλον αυτό.

Φιλοσοφίες; Ίσως

Αλήθεια; Σίγουρα!

Κάπως έτσι, μπερδεύονται ζωή και εργασία. Μια μπάλα.

Άντε μετά να βαρεθείς, οπότε και να μεγαλώσεις. Ωριμάζεις ναι και μάλιστα πολύ.

Δεν μεγαλώνεις όμως.

Βίκυ Παπαβασιλείου

Traffic Manager

2010-12-16T03:37:00.001-08:00

Στη διαφήμιση, κάθε φορά που έμπνευση ή πρωταγωνιστής μιας ιδέας είναι ένας διάσημος, celebrity ή όπως αλλιώς θέλετε να τον/την πείτε, ένα σύννεφο αμφιβολίας, ως προς το εφικτό της ιδέας, σκεπάζει την αίθουσα του brainstorming. Αρκεί το budget του πελάτη για να καλύψει τα «δικαιώματα» του μεγάλου star?

Και, συνήθως, κάπου εκεί τα σύννεφα (με τον star μαζί) φεύγουν, η ατμόσφαιρα καθαρίζει και το brainstorming συνεχίζεται…

Υπάρχει(?) όμως ένας πασίγνωστος, star που κάθε χρόνο, περίπου τέτοια εποχή, εμφανίζεται στο μυαλό κάθε διαφημιστή, χωρίς δεύτερες σκέψεις και σύννεφα αμφιβολίας, τουλάχιστον ως προς την αμοιβή της χρήσης του. Ως προς την πρωτοτυπία της χρήσης του, το συζητάμε...

Ο περίφημος Άγιος Βασίλης, ο παππούς των δώρων, ο χοντρούλης των Χριστουγέννων γεμίζει τις οθόνες με τη «μεγαλειώδη» παρουσία του, τα ραδιόφωνα με τη «ΧΟ ΧΟ ΧΟ» φωνή του και τις καταχωρίσεις με την ερυθρόλευκη στολή του. Με έλκηθρο ή με skate, με μελομακάρονα ή κινητά τηλέφωνα, με γράμματα ή e-mail, o Santa Claus ταιριάζει παντού, προσαρμόζεται στα πάντα, καλύπτει τους πάντες. Για εμάς, είναι ο ήρωας της Χριστουγεννιάτικης επικοινωνίας.

Για τους πελάτες, ο ήρωας της Χριστουγεννιάτικης προσφοράς τους, που ενθουσιάζει τα παιδιά, συγκινεί τους ενήλικες, «νευριάζει» τους πραγματικούς παππούδες και ΔΕΝ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ!

Και έτσι τα χρόνια περνάνε, οι ιδέες υλοποιούνται και ένα από τα αιώνια ερωτήματα της ανθρωπότητας παραμένει αναπάντητο. Υπάρχει ή δεν υπάρχει; Αν υπήρχε, θα ήταν σίγουρα στη λίστα του Forbes, αν υπάρχει έχει δικαιωματικά μια από τις πρώτες θέσεις στη λίστα των χαζών «ανθρώπων». Τόσα δεδουλευμένα... ούτε με ΔΝΤνόμο δεν χάνονται!

Και επειδή την απάντηση δεν την ξέρει κανείς, εγώ, απλά, κάθε φορά που θα τον «ξεγυρίζω», θα αναρωτιέμαι τσαλαπατώντας ανεπανόρθωτα την παιδική μου αθωότητα: Τι φυλάς άραγε στο σάκο, εκεί κάτω απ' τα παιχνίδια;

Καλές γιορτές Άγιε Βασίλη...

Ειρήνη Μακρή

Art Director

UBI Useless – Bingo – Idea

2010-12-13T03:17:00.001-08:00

Παρασκευή βράδυ στο σπίτι. Το ξαδερφάκι, ένα τυπάκι γύρω στα 16, μπαίνει στενοχωρημένο στο σπίτι.

Η γιαγιά ρωτάει με απορία:

«Τι έγινε αγόρι μου; Τι έπαθες;»

Ο μικρός απαντάει:

«Άσε γιαγιά, έφαγα Χ»

Και η γιαγιά:

«Δεν σου έχουμε πει με τη μαμά σου να μην τρως έξω;»

Να’ το! Το βρήκες!

Από εκεί που δεν το περίμενες. 10 ώρες στο γραφείο σβήστηκαν σε 3 δευτερόλεπτα.

Αυτή είναι η ατάκα που έψαχνες για την επόμενη καμπάνια.

Μπορεί το παράδειγμα να είναι… τυχαίο, αλλά η αλήθεια είναι ότι γύρω μας συμβαίνουν «ξεκάρφωτα» πράγματα, που εύκολα μπορούμε να τα φιλτράρουμε και να τα «κουμπώσουμε» στη δουλειά μας.

Και τότε είναι που συμβαίνει το UBI:

Μια άχρηστη πληροφορία, από το πουθενά, πετυχαίνει διάνα και γίνεται αυτό που έψαχνες (χωρίς μάλιστα να ξέρεις ότι το έψαχνες!!!).

Ένα πετυχημένο σλόγκαν μπορεί να ακουστεί από ένα σερβιτόρο σε μια καφετέρια και ένας διάλογος στο γήπεδο μπορεί να γίνει εύκολα ραδιοφωνικό μήνυμα.

Ακόμα και το κουτσομπολιό στο κομμωτήριο μπορεί να δώσει insights για την επόμενη καμπάνια!

Προσοχή όμως: Το μυστικό συστατικό του πετυχημένου UBI είναι να μην το αναζητήσετε ποτέ εκούσια.

Αν βγείτε στους δρόμους και ρωτήσετε κάποιο περαστικό «Καλησπέρα, μπορείτε να μου πείτε κάτι ξεκάρφωτο; Θέλω να το χρησιμοποιήσω στη δουλειά μου», είναι πιο πιθανό αντί για το UBΙ να βρείτε τον μπελά σας.

Με λίγα λόγια:

· Το UBI υπάρχει παντού γύρω μας.

· Το UBI υπάρχει μεν παντού, αλλά δεν μπορείς ποτέ να το βρεις. Σε βρίσκει αυτό.

· Το UBI θα εμφανιστεί εκτός τόπου και χρόνου. Στα πιο κουφά μέρη, στις πιο περίεργες καταστάσεις. Αρκεί να έχεις μάτια, αυτιά και μυαλά ανοιχτά.

Κλείνω με την πρώτη άχρηστη πληροφορία που googlαρα:

«Το 23% των βλαβών στα φωτοτυπικά μηχανήματα προκαλείται από ανθρώπους που φωτοτυπούν τα οπίσθιά τους.»

ΟΚ. Άσχετο.

Άσχετο ή μήπως ένα χιουμοριστικό viral video για μελάνια, εκτυπωτές ή ακόμα και χαρτιά υγείας;

Χρήστος Παπαβασιλείου

Copywriter

Aναβολή ή Η ζωή σε αργή κίνηση

2010-12-06T03:20:00.000-08:00

Τι είναι αυτό που συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο? Όλοι θέλουν να κάνουν και δεν κάνουν.

«Θέλω να πάρω ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια, χμμ άσε καλύτερα να το πάρω τον επόμενο μήνα, να το πάρω στις εκπτώσεις, μήπως να μην το πάρω καθόλου?»

«Θέλω να κάνω ένα πάρτυ. Να το κάνω στα γενέθλια μου? Ναι φοβερή ιδέα. Μπα άσε θα το κάνω στη γιορτή μου ή μήπως τα Χριστούγεννα? Μάλλον δεν έχω διάθεση, άστο για του χρόνου»

«Θέλω μια καινούργια καμπάνια. Μπράβο παιδιά, ωραία η δουλειά, αλλά μάλλον τελικά η εποχή δεν είναι τόσο καλή. ‘Η, αφήστε δεν είμαστε έτοιμοι, ας βγούμε σε δυο μήνες στον αέρα, δεν πειράζει»

Τι έγινε παιδιά??? Μέχρι πέρυσι πείραζε. «Χάσαμε μια μέρα από το προγραμματισμένο λανσάρισμα?» Καταστροφή, πέφτανε κεφάλια, αλλάζανε οργανογράμματα. Τώρα, πάγος, τίποτα. ‘Όλα πάνε παρακάτω και τα παπούτσια που θα πάρουμε και το πάρτυ που θα κάνουμε, και η καμπάνια που θα βγάλουμε.

Η ζωή σε αργή κίνηση. Και το κακό είναι ότι εμείς ακόμη τρέχουμε με την κεκτημένη ταχύτητα του παρελθόντος. Όλοι σε slow motion, oι διαφημιστές τρέχουν. Γιατί τρέχουν κανείς δεν ξέρει. Μήπως για να προλάβουν τις αναβολές?

Έχει καταλάβει άραγε κανείς από τους απλούς αναβολείς ότι η ζωή δεν αναβάλλεται? Απλώς καθόμαστε και κοιτάμε τα τρένα να φεύγουν. Τα τρένα της καθημερινής ζωής, τα τρένα του ανταγωνισμού, τα τρένα της Ευρώπης, τα τρένα των άλλων.

Κι εμείς κοιτάμε. Και αναβάλλουμε. Αναβάλλουμε τη ζωή μας. Αναβάλλουμε τη συμμετοχή μας στο να κάνουμε πάλι την αγορά μας ενεργή και δυναμική. Και δεν μιλάω για την αγορά της διαφήμισης. Μιλάω για όλη την αγορά. Αυτή που έχει παγώσει και δεν κουνιέται. Αυτή που θέλει να κάνει και δεν κάνει. Αυτή που υποφέρει φυσικά, γιατί δεν ξέρει από πού θα της έρθει η επόμενη σφαλιάρα.

Που είναι ο πολυμήχανος Οδυσσέας? Αυτός που στις δυσκολίες σκεφτόταν κι εφάρμοζε την ανατροπή? Που είναι οι μεγάλοι αρχηγοί, αυτοί που καθοδηγούν στο αύριο και στο μπροστά? Που είναι οι αποφασιστικοί άνθρωποι της πρωτοβουλίας? Γιατί ο καθένας μας δεν σπρώχνει τα πράγματα με το δικό του τρόπο?

Το θέμα είναι να ξεκολλήσουμε από το βάλτο της απραξίας και της αναβολής. Γιατί δουλεύουμε, δουλεύουμε, δουλεύουμε και δεν παράγουμε. Αν αντισταθούμε στις αναβολές θα αρχίσουμε να κουνάμε λίγο τα νερά. Έστω λίγο. Θα τα ταράξω εγώ, θα τα κουνήσει ο διπλανός μου, ο απέναντι θα υποψιαστεί όταν θα μας δει και θα αντιδράσει ταράζοντας κι αυτός λίγο τα νερά της δικής του λίμνης και σιγά-σιγά θα ξεκουνήσουμε και θα παράξουμε. Κάτι λίγο στην αρχή, κάτι μεγαλύτερο μετά. ‘Όπως κάναμε μέχρι πριν λίγο καιρό. Το θέμα είναι, ότι είναι να κάνουμε να το κάνουμε. Και να το κάνουμε τώρα. ‘Όχι σε ένα μήνα, σε δυο μήνες, σε τρείς μήνες.

Η αναβολή είναι ασφυξία για όλους μας. Αρνηθείτε.

Κατερίνα Βλαχόπουλου

Executive Director

ΜΙΑ ΓΡΗΓΟΡΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ…ΧΡΥΣΗ!

2010-12-02T08:16:00.000-08:00

Η εμπειρία μου στη διαφήμιση, μου έχει αποδείξει ότι όταν θέλεις κάτι πολύ και πιστεύεις σε αυτό, τότε το σύμπαν συμμαχεί μαζί σου για να γίνει.

Τι εννοώ;

Όλα ξεκίνησαν μια μέρα που εμφανίστηκε στο γραφείο μου o συνάδελφος και creative Νίκος ο οποίος μου είπε την ιδέα του για ένα ραδιοφωνικό σενάριο.

Η ιδεά του με ενθουσίασε τόσο πολύ που δεν την άφησα να πέσει κάτω. Όσο περισσότερο το δουλεύαμε τόσο περισσότερο πίστευα σε αυτό και με σίγουρη και θετική σκέψη την ίδια στιγμή, με ένα τηλεφώνημα στο στούντιο, με ένα σωστό brief , και με εκφωνητή τον ίδιο τον ηχολήπτη ξεκίνησε η παραγωγή. Η παραγωγή έγινε μέσω τηλεφώνου και σε ένα τέταρτο είχαμε στο mail μας, το ραδιοφωνικό.

Το σενάριο ευφυές, η παραγωγή καταπληκτική, οπότε και το ραδιοφωνικό βγήκε τέλειο αν σκεφθεί μάλιστα κανείς το πόσο γρήγορα υλοποιήθηκε.

Ο πελάτης, ενθουσιασμένος με την πρότασή μας, αναγνώρισε αμέσως την πολύ καλή δουλειά και μας έδωσε την έγκρισή του. Αυτό συμβαίνει όταν έχεις ένα πελάτη προχωρημένο που σκέφτεται προοδευτικά και πιστεύει σε σένα.

Άξιζε!! Και ό,τι αξίζει, συνήθως, βραβεύεται! Έτσι λοιπόν και αυτή η δουλειά μας βραβεύτηκε στο ελληνικό φεστιβάλ με Grand Ermis και Gold.

Τα συστατικά λοιπόν για τη συνταγή της επιτυχίας που, κατά τη γνώμη μου, πάντα πετυχαίνει;

Πολύ θετική σκέψη

Σωστή επικοινωνία

Γρήγορες κινήσεις

Υπάρχει πάντα το μπορώ γιατί θέλω

Και όλα γίνονται γιατί Nothing is impossible.

Πέγκυ Μελισσάρη

Radio&TV producer

To be (equal) or not to be (equal)?

2010-11-29T04:16:00.000-08:00

Λονδίνο. Νοέμβριος. Απόγευμα. Ανεβαίνω τη Regent Street. Στα δεξιά μου συναντώ ένα πολύχρωμο κατάστημα, με χαρούμενα ρούχα σε ανατρεπτικά σχέδια και έντονα χρώματα. Παίζει δυνατά μουσική, οι πόρτες είναι ορθάνοιχτες, κόσμος μπαινοβγαίνει - με σακούλες ή χωρίς. Ένας απίστευτα ζωντανός χώρος, με το motto τού brand να κυριαρχεί παντού: «we are not equal». Που θα πει, «ο καθένας είναι διαφορετικός. Και με τα ρούχα μας μπορείς να αναδείξεις την ξεχωριστή προσωπικότητά σου». Παρότι διαφημίστρια -ή μήπως ακριβώς γι’ αυτό; - «τσιμπάω» κι εγώ. Παίρνω το μήνυμα. Παίρνω και μια φούστα.

Λίγα λεπτά μετά, στην αποβάθρα του σταθμού Oxford Circus παρατηρώ ένα μεγάλο poster της Saatchi & Saatchi London. Απλό, απλούστατο. «Πουλάει» βούτυρο και το κάνει με τον πιο άμεσο τρόπο: δείχνοντας μια αχνιστή φέτα ψωμί και το προϊόν να λιώνει πάνω της. Νιώθω την ευωδιά του «εδέσματος» να απλώνεται στην υπόγεια στοά και το στομάχι μου να γουργουρίζει. Είμαι σίγουρη ότι το ίδιο νιώθει και ο διπλανός μου. Κάποια πράγματα είναι κοινά για όλους τους ανθρώπους. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της «Single Universal Relevant Human Truth», πάνω στην οποία στηρίχθηκε στα ‘90s η Saatchi & Saatchi, για να δημιουργήσει μια σειρά εκπληκτικές ιδέες. Αυτό είναι και το νόημα των insights που πάντα αναζητάμε πίσω από κάθε καμπάνια.

«Μind the gap» ακούω τώρα από τα μεγάφωνα του σταθμού. Αλήθεια, υπάρχει χάσμα ανάμεσα στις δύο «αλήθειες»; Το κοινό της διαφήμισης (και όλοι εμείς) είμαστε ίδιοι ή διαφορετικοί; Πόσο ίδιοι και πόσο διαφορετικοί; Καθώς μπαίνω στο ασφυκτικά γεμάτο βαγόνι, βρίσκω μια άκρη κάπου στη μέση: οι σταθμοί του ταξιδιού μοιάζουν, το τελικό αποτέλεσμα είναι μάλλον ίδιο, αλλά ό,τι διαλέγουμε και ό,τι χαιρόμαστε περισσότερο, είναι και αυτό που μας ξεχωρίζει. Και μέσα σε αυτό εδώ το βαγόνι εγώ τώρα φοράω ένα πολύχρωμο παλτό, ενώ δίπλα μου η «μακρινή-ξαδέρφη-της- Naomi Campbell» ένα αμάνικο λευκό πουκάμισο.

Έφη Κασούρα

Creative Director

ΕΙΣ ΘΑΝΑΤΟΝ.

2010-11-29T04:13:00.000-08:00

Να μια λέξη που δεν θα βρείτε σε καμία ρεκλάμα. Σε κανένα τηλεοπτικό. Σε καμία καταχώριση, ραδιοφωνικό, συσκευασία, ούτε καν στις εφημερίδες, στη σελίδα με τα μνημόσυνα. Κι όμως, αυτή η λέξη ταιριάζει στη διαφήμιση, όπως το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα. Ήρθε ο καιρός, η διαφήμιση όπως την ξέραμε, να πεθάνει. Όχι να λιποθυμήσει, να αρρωστήσει, ή να λείψει ταξίδι για δουλειές. Να πεθάνει. Ουσιαστικά και αμετάκλητα.

Να εξηγούμαι. Τη διαφήμιση την αγαπώ, όπως τότε. Ακόμα και τώρα, δεκαεπτά συναπτά έτη φωτός μετά, δεν δυσκολεύομαι να επιστρατεύω πρωτοεφηβικό ενθουσιασμό και ηράκλειες αντοχές. Από (παθιασμένη) αγάπη το λέω. Το μέλλον της διαφήμισης είναι ο θάνατός της. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να αναγεννηθεί από τις στάχτες της. Να επανεφεύρει τους μηχανισμούς της, τις προτεραιότητές της, να αναθερμάνει τις σχέσεις της, να ανακτήσει τη ζωτικότητά της, να διεκδικήσει το σεβασμό που της αξίζει.

Οι διαφημιστές, δονκιχωτικά πλάσματα που φανατίζονται με τα προϊόντα που παίρνουν κάτω απ’ τη φτερούγα τους και ελίσσονται - άντρες γυναίκες- με την ίδια ευκολία μεταξύ σερβιέτας και αυτοκινήτων, τράπεζας και ουίσκι, οι διαφημιστές, ακάματοι εργάτες, επαγγελματίες ιδιαίτερης κοπής και ζηλευτής ράτσας, έχουν χάσει την αίγλη τους και η σκόνη της κοπιαστικής δουλειάς τους, έχει αρχίσει και κάθεται στα σακάκια τους. Οι καιροί άλλαξαν, οι πελάτες άλλαξαν, ο κόσμος αλλάζει. Η διαφήμιση αλλάζει κι αυτή, αλλά ίσως όχι τόσο γρήγορα όσο θα έπρεπε. Προς τι η αναβολή; Να απαλλαγούμε από ό,τι δεν μας κάνει, να σκοτώσουμε ό,τι μας πληγώνει. Εις θάνατον. Όχι ημίμετρα. Κατευθείαν στην καρδιά. Στην καρωτίδα. Στο δόξα πατρί. Όχι ανάπηρη διαφήμιση, όχι μεσοβέζικη διαφήμιση, όχι λειψή και θλιβερή διαφήμιση. Σκοτώστε την. Τώρα. Και αναγεννήστε την μέσα σας. Όπως της αξίζει. Όπως μας αξίζει.

Δήμητρα Ζακυνθινού

Creative Director

Δ.Ν.Τ.

2010-11-22T09:12:00.001-08:00

Διαφήμιση Ναι Τώρα.
Νέα σκληρά μέτρα, περικοπές δαπανών, μειώσεις μισθών κι επιδομάτων, Eurogroup, Ανγκέλκα Μέρκελ, Ντομινίκ Στρος-Καν, Γιώργος Αυτιάς, Όλγα Τρέμη… Αναρωτιόμουν τις προάλλες, μέσα σ’ αυτό το τόσο πιεστικό περιβάλλον, που επηρεάζει την καθημερινότητα και την ψυχολογία μας, ποια είναι η θέση της Διαφήμισης. Ενός μηχανισμού, που κατά κάποιους, δημιουργεί «πλαστά» πρότυπα και εξωθεί τους ανθρώπους στην άσκοπη κατανάλωση, ακόμα και τώρα που οι περισσότεροι τα μετράμε ευρώ-ευρώ.
Κατά τη γνώμη μου, αυτή η ρητορική της δαιμονοποίησης της Διαφήμισης έχει ξεφουσκώσει προ πολλού. Γιατί, πρώτα απ’ όλα υποτιμά με αγένεια τους δέκτες των μηνυμάτων, αυτά τα «άκριτα πλάσματα», που δήθεν αγοράζουν ό,τι τους πλασάρουν οι πανούργοι διαφημιστές. Αν ήταν άλλωστε, τόσο άμεση η σχέση διαφήμισης και κατανάλωσης, η Διαφήμιση στην Ελλάδα δε θα περνούσε μία από τις μεγαλύτερες κρίσεις της. Η Διαφήμιση θα «πουλούσε», ο κόσμος θ’ αγόραζε ασταμάτητα.
Η Διαφήμιση έχει άλλο ρόλο… Προτείνει, δεν επιβάλλει. Και ναι! Μέσα σ’ αυτό το τόσο μουντό περιβάλλον, που όλα γύρω μας μάς αγχώνουν, προτείνει ένα φθηνότερο triple-play, ένα αφρόλουτρο με αιθέρια έλαια για ευεξία και χαλάρωση, μια λαχταριστή σοκολάτα που γεμίζει το στόμα, μια κρέμα με 7 αντιγηραντικές δράσεις για να φροντίσουμε τον εαυτό μας και να νιώσουμε καλύτερα! Μοιάζουν με σφηνάκια ευτυχίας. Αυτό δεν είναι άλλωστε, και η ευτυχία; Στιγμές απόλαυσης… Και η Διαφήμιση προτείνει μερικές από αυτές, τώρα που περισσότερο από ποτέ τις έχουμε ανάγκη. Για μας λοιπόν, που έχουμε κρίση, με τη διπλή έννοια, η Διαφήμιση δεν είναι ψυχαναγκασμός, είναι ψυχαμοιβός. Γι’ αυτό, μας αρέσει!
Ιωακείμ Διαμαντίδης
Copy writer

Γιορτάζω, γιορτάζεις, γιορτάζει, γιορτάζουμε……

2010-10-25T04:22:00.000-07:00

Πόσο συχνά βρίσκουμε αφορμές για να γιορτάσουμε στο γραφείο; Όταν βγάλουμε μια ωραία δουλειά στον αέρα, όταν πάρουμε ένα new business και συνήθως όταν πλησιάζουν τα Χριστούγεννα. Όταν είναι μια γιορτή που αφορά όλους μας.

Και τι γίνεται στην περίπτωση της γιορτής που αφορά τον ένα? Στην ονομαστική γιορτή? Στα γενέθλια? Θυμάμαι όταν πηγαίναμε σχολείο πόσο διαφορετική μας φαινόταν η μέρα όταν παίρναμε μαζί μας το κουτί με τα γλυκά. Γυρίζαμε όλη την τάξη για να κεράσουμε και μέσα σε λιγότερο από δέκα λεπτά είχαμε καταφέρει να μαζέψουμε περί τα 30 Χρόνια Πολλά, να πασαλείψουμε 30 παιδιά με σοκολάτα, να ψιλοδιαλύσουμε την ώρα του μαθήματος και να γίνουμε πρωταγωνιστές της ημέρας.

Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε δύο συνάδελφοι γενέθλια την ίδια μέρα. Και είπαμε. Όχι σήμερα δεν θα αφήσουμε τα γλυκά δίπλα στους καφέδες, όπου ο καθένας πηγαίνει, κερνιέται και ξεχνάει να σου πει και τα χρόνια πολλά. Η ιδέα του κεράσματος δεν είναι το φαγητό, είναι η συμμετοχή, η ευκαιρία για συμμετοχή στη γιορτή. Τα τελευταία χρόνια το κέρασμα έχει καταντήσει μια τυπική διαδικασία κι έχουμε ξεχάσει τη γιορτή.

Αν σκεφτεί κανείς πόσες ώρες περνάμε στο γραφείο κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε χρόνο, συνειδητοποιεί πόσο σημαντική είναι η σχέση με τους συναδέλφους. Τολμώ να πω σχεδόν οικογενειακή. Κοιτάζοντάς το από την ποσοτική του πλευρά είναι σίγουρο ότι βλέπω τον άντρα μου και τα παιδιά μου πολύ λιγότερο απ’ότι βλέπω τους συναδέλφους. Οι συνάδελφοι έχουν κάθε μέρα πολύ σημαντικό ρόλο στη ζωή μας. Μ’αυτούς γελάμε, μ’αυτούς υποφέρουμε, μ’αυτούς τσακωνόμαστε, μ’αυτούς δημιουργούμε. Ε, δεν είναι απόλυτα φυσιολογικό και μ’αυτούς να γιορτάσουμε?

Είπαμε λοιπόν: σήμερα θα κάνουμε ένα μικρό πάρτι. Μια μισάωρη διακοπή από τη καθημερινότητα. Θα φάμε πίτσες, θα πιούμε κοκακόλες, θα φιληθούμε και θα πούμε για ένα μισαωράκι τις βλακείες μας. Κι όλο αυτό δεν θα γίνει σε αίθουσα. Θα δεχτούμε τους φίλους και συναδέλφους εκεί που είναι το σπίτι της δουλειάς μας, στο γραφείο μας. Ήρθαν όλοι. Όλοι όσοι μοιράζονται αυτές τις σκέψεις, ακόμη κι αν δεν τις έχουν εκφράσει ποτέ.

Και το γιορτάσαμε. Περάσαμε όμορφα. Δεν ξεσαλώσαμε. Φυσικά. ‘Ηταν μεσημέρι, ήταν μεσοβδόμαδο και οι δουλειές έτρεχαν. Όμως κάναμε κάτι διαφορετικό. Αλλάξαμε την καθημερινότητα. Και δώσαμε ένα προσωπικό τόνο σ’έναν χώρο δουλειάς. Η Βίκη κι εγώ ζήσαμε την ιδιαιτερότητα της μέρας και οι φίλοι και συνάδελφοι έκαναν ωραίο break.
Θα το ξανακάνουμε στην επόμενη ευκαιρία. Μια αισιόδοξη στάση κόντρα στη μιζέρια, τη γκρίνια και την παραφιλολογία.

Εξάλλου μία τέτοια μέρα ανήκει στον καθένα μας. Πρέπει να τη γιορτάζουμε. Ειδικά μέσα στο γραφείο.

Αυτή η μέρα είναι δική σας. Χαρείτε τη.

Κατερίνα Βλαχοπούλου
Executive Account Director

Αλήθεια ή ψέματα?

2010-10-18T04:34:00.000-07:00

Πάντα αναρωτιόμουν, οι διαφημιστές πιστεύουν (σε) αυτό που κάνουν? Τα έργα τους είναι αληθοφανή, αλλά είναι και αληθινά? Ως δημιουργοί γνωρίζουν την αλήθεια(ή όχι πάντα); Ως καταναλωτές πιστεύουν, πείθονται ή απλά καταναλώνουν και αν είναι έτσι ποιο είναι το κριτήριο της επιλογής τους?
Από την άλλη, οι καταναλωτές μήπως δεν πιστεύουν κατά βάθος στη διαφήμιση? Έχουν γίνει καχύποπτοι ή (και ) την απορρίπτουν συνολικά?
Τελικά, μήπως μας ευχαριστεί να ξεγελιόμαστε?
Οι διαφημίσεις επιθυμούν να γοητεύσουν ή τελικά το κοινό αφήνει να γοητευθεί και να παρασυρθεί από το εκάστοτε μήνυμα? Πόσο εύκολο είναι να εξαπατήσει κανείς το κοινό ή και πόσο αρέσει στο κοινό να ξεγελιέται?
Που τελειώνει η αλήθεια και ξεκινά το ψέμα ? και πόσο τελικά ξέρουμε να ξεχωρίζουμε τα όρια? αν ξέρουμε καθόλου…
Δεν πάει πολύ καιρός τώρα που στα χέρια μου έπεσε ένα εκπληκτικό βιβλίο «Η κουλτούρα των Μαζικών Μέσων» του διάσημου Γάλλου φιλόσοφου και κοινωνιολόγου Ζαν Μποντριγιάρ, ενός από τους πιο γνωστούς μεταμοντέρνους διανοητές. Σε αυτό βρήκα προκλητικές αλήθειες ή ψέματα (εσείς θα κρίνετε) που θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας. Ο Μποντριγιάρ αναφέρει χαρακτηριστικά:
Η διαφήμιση είναι το κατεξοχήν βασίλειο του ψευδο-γεγονότος. Κάνει το αντικείμενο γεγονός . Στην πραγματικότητα το «κατασκευάζει» ως γεγονός απαλείφοντας τα αντικειμενικά χαρακτηριστικά του. Το «κατασκευάζει» ως μοντέλο, ως «θεαματική» μικροείδηση.
Οι διαφημιστές είναι χειριστές-θαυματοποιοί: σκηνοθετούν, μυθολογούν το αντικείμενο ή το γεγονός. Το παραδίδουν μεθερμηνευμένο, οριακά το κατασκευάζουν επί τούτου.
Σαν άλλος λύτης στο σταυρόλεξο της εικόνας και του λόγου που λέγεται διαφήμιση, ο Μποντριγιάρ θέτει μια νέα βάση θεώρησής της Ισχυρίζεται ότι αν θέλουμε να κρίνουμε αντικειμενικά τη δουλειά των διαφημιστών, θα πρέπει να τους υποβάλουμε στις κατηγορίες του μύθου΄ και αυτός δεν είναι ούτε αληθής, ούτε ψευδής, και το ερώτημα δεν είναι αν τον πιστεύει ή δεν τον πιστεύει κανείς.
Το όλο φαινόμενο της διαφήμισης κατά τον ίδιο δεν στηρίζεται σε κάποια αμοιβαία διαστροφή, κυνική χειραγώγηση ή συλλογικό μαζοχισμό μεταξύ διαφημιστών και κοινού.
Η αλήθεια είναι ότι η διαφήμιση δεν μας ξεγελάει: βρίσκεται πέρα από το αληθές και το ψευδές, όπως η μόδα βρίσκεται πέρα από το ωραίο και το άσχημο, όπως το μοντέρνο αντικείμενο στη λειτουργία του, βρίσκεται πέρα από το χρήσιμο και το άχρηστο.
Το πρόβλημα της «φιλαλήθειας» της διαφήμισης θα πρέπει να τεθεί ως εξής: αν οι διαφημιστές ψεύδονταν αληθινά, θα ήταν εύκολο να ξεσκεπαστούν. Όμως δεν το κάνουν. Προσοχή:αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι πολύ έξυπνοι για κάτι τέτοιο΄ αλλά επειδή «η τέχνη της διαφήμισης συνίσταται κυρίως στην επινόηση πειστικών παρουσιάσεων που δεν είναι ούτε αληθείς ούτε ψευδείς (Ντάνιελ Μπούρστιν, αμερικανός ιστορικός).
Κι αυτό οφείλεται στον απλό λόγο ότι δεν υπάρχει πια ούτε πρωτότυπο, ούτε πραγματικό αναφερόμενο, κι ότι, όπως οι μύθοι και οι μαγικές επικλήσεις, η διαφήμιση θεμελιώνεται σ’ έναν άλλο τύπο επαλήθευσης-εκείνον της «sell fulfilling prophecy». Ο επιτυχημένος διαφημιστής είναι ο κύριος μιας νέας τέχνης: της τέχνης που κάνει τα πράγματα αληθινά δηλώνοντας πως έτσι είναι. Είναι ένας μύστης της τεχνικής των αυτοεκπληρωνόμενων προφητειών».
Η διαφήμιση είναι λόγος προφητικός στο βαθμό που δεν προσφέρει κατανόηση ούτε πληροφόρηση αλλά ελπίδα. Αυτό που λέει δεν προϋποθέτει μια προηγούμενη αλήθεια(εκείνη της αξίας χρήσης του αντικειμένου) αλλά μια εκ των υστέρων επιβεβαίωση από την πραγματικότητα.
Εδώ έγκειται η αποτελεσματικότητά της. Κάνει το αντικείμενο ψευδογεγονός προορισμένο να γίνει το πραγματικό γεγονός της καθημερινής ζωής μόλις ο καταναλωτής αποδεχτεί το λόγο της.
Οι εκφράσεις «Μια καλύτερη μπύρα»(από τι?), «με τον πιο αυθεντικό καπνό» (με ποια κριτήρια;), δεν παραπέμπουν παρά σε κάτι προφανές. Τι άλλο υπάρχει (εκεί πέρα) παρά καθαρή ταυτολογία και απόδειξη δια του υπάρχοντος.
Ουσιαστικά γίνεται η τεχνητή σύνθεση της αλήθειας: Το χ απορρυπαντικό πλένει πιο λευκά δεν είναι μια φράση, αλλά ο λόγος του απορρυπαντικού. Αυτός και οι άλλες διαφημιστικές συντάξεις δεν εξηγούν, δεν προτείνουν κάποιο νόημα, δεν είναι επομένως ούτε αληθείς ούτε ψευδείς αλλά εξαλείφουν ακριβώς το νόημα και την απόδειξη. Βάζουν στη θέση του μια οριστική χωρίς περιστροφές: Έτσι Είναι! και την επαναλαμβάνουν προστάζοντάς σε να την πιστέψεις ή τουλάχιστον αποδεχτείς.
Συνεπώς κάθε φορά που αγοράζουμε, που καταναλώνουμε στην πραγματικότητα δεν κάνουμε τίποτα άλλο από το να επικυρώνουμε τον μύθο… πολύ κοντά δεν νομίζετε?
Και αν όλα αυτά είναι αλήθεια, μήπως να αντιμετωπίσουμε την επόμενη διαφήμιση σαν έναν μαγικό Μύθο…

Αφροδίτη Λιουδάκη
Account Supervisor

"Ανακρίνοντας" τον πελάτη!

2010-10-11T06:09:00.000-07:00

Έβλεπα τις προάλλες την κλασσική ταινία του Θανάση Βέγγου «Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης (1963)» και με βάση μία σκηνή όπου κάνει τον σερβιτόρο σε ένα μαγειρείο ,κάθισα και σκέφτηκα πόσα λάθη κάνουμε – και εμείς σας άνθρωποι της επικοινωνίας - προσπαθώντας να αναγνωρίσουμε τα θέλω του πελάτη.

Έρχεται ο πελάτης με την πείνα του να χτυπάει κόκκινα και το μόνο που κάνουμε είναι να τον παραπέμπουμε στον κατάλογο. Χρειάζεται πολύ δουλειά μέχρι να φτάσουμε εκεί. Πρέπει να τον ρωτήσουμε αν προτιμάει κρέας, ψάρι ή λαχανικά. Του αρέσουν οι λευκές, οι κόκκινες σάλτσες, ή προτιμάει τα στεγνά φαγητά? Με τι θα συνοδεύσει το φαγητό του? Τι ταιριάζει για επιδόρπιο? Χρειάζεται γνώση, υπομονή, εμπειρία, χαμόγελο και ταχύτητα!

Στο δικό μας χώρο τώρα, ο πελάτης έρχεται σε εμάς, γιατί χρειάζεται έναν ειδικό, ο οποίος έχει τον τρόπο:
- να μπει μέσα στο μυαλό του,
- να αναγνωρίσει τα ζητούμενά του,
- να αξιολογήσει τα ζητούμενα με τα χρήματα τα οποία έχει να διαθέσει,
- να οργανώσει σωστά την παραγωγή και επικοινωνία τους,
- να παρακολουθήσει την πορεία τους και τελικά να διορθώσει τα κακός κείμενα για να έχει επιτυχία η επικοινωνία αυτή.
Έτσι, και στη δική μας περίπτωση σίγουρα χρειάζεται γνώση, υπομονή, εμπειρία, χαμόγελο και ταχύτητα για να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας. Είμαστε σίγουροι όμως πως έχουμε όλα τα παραπάνω όταν ανακρίνουμε τον πελάτη μας?
- Γνωρίζουμε σωστά την αγορά και το προϊόν?
- Έχουμε την υπομονή, όσο χρόνο και αν πάρει, να αναδείξουμε το ζητούμενο που έχει στο μυαλό του?
- Έχουμε την εμπειρία να τον οδηγήσουμε σωστά?
- Έχουμε αληθινά καλή διάθεση να τον βοηθήσουμε?
- Όλα αυτά μπορούμε να τα κάνουμε στους επιθυμητούς χρόνους?

Ας πάρουμε λοιπόν λίγο χρόνο να σκεφτούμε πως κάνουμε τη δουλειά μας, γιατί πιστεύω πως όλοι θα αναγνωρίσουμε λάθη τα οποία πρέπει να διορθώσουμε, για να μπορούμε να λέμε πως είμαστε ειδικοί στην επικοινωνία και όχι απλά σερβιτόροι.

Υ.Γ. Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο, γιατί απλά εμείς δεν καταφέραμε να τον πείσουμε για το αντίθετο!

http://www.youtube.com/watch?v=V2WUEIK4Nhk

Το στερνό αντίο..

2010-10-04T07:06:00.000-07:00

Είναι από αυτές τις φορές που ενώ διαδραματίζονται καταστάσεις γύρω σου, εσύ τις αντιμετωπίζεις λες και δεν πρόκειται να συμβούν ποτέ σ’ εσένα. Προβληματίζεσαι, απορείς, συμπάσχεις, συμβουλεύεις…αλλά πάντα μόνο για τους άλλους! Γιατί πολύ απλά δεν πρόκειται να συμβεί σ’ εσένα. Έλα όμως που δεν τι γλιτώνεις και τότε αρχίζουν τα ωραία!
Μια στενή σχέση χρόνων έλαβε επίσημα τέλος. Δημόσιοι Χώροι & Τσιγάρο.
Ήταν ένα σοκ το οποίο θα το χαρακτηρίσω παρόμοιο με όταν καταργήθηκε το κάπνισμα στα αεροπλάνα, το στρες του ταξιδιού θα ήταν πια διπλό – πόσο μάλλον το στρες του γραφείου! Δε φτάνει που θα δουλεύω, δεν θα καπνίζω και από πάνω. Και κάπνιζα μανιωδώς αρκετά χρόνια. Κάτω από απορροφητήρες, σε μικροσκοπικούς θαλάμους αερίων στα αεροδρόμια, στις τουαλέτες του ΕΛ.ΒΕΝ., μεσοπέλαγα πάνω σε sleeping bag, σε πίστες σκι (δεν είμαι από αυτές που αγχώνονται να πάνε γρήγορα βλέπεις), κάτω από το τραπέζι, πίσω από πλάτες, σε προαύλια εκκλησιών, σε μπαλκόνια νοσοκομείων, πάνω σε μηχανές, μέσα στη νύχτα σαν το φάντασμα, με το που άνοιγα τα μάτια το πρωί, στη μέση του φαγητού επειδή ήταν δείπνο τριών πιάτων και το έβλεπα να πηγαίνει μακριά η ιστορία μέχρι να φτάσουμε στο μυθικό τσιγάρο μετά το φαγητό. Καφές, τσιγάρα, υπολογιστής, αυτό ήταν η Αγία Τριάδα μου και θα μπορούσα να το πάω έτσι στον αιώνα τον άπαντα. Αλλά πριν από μερικές μέρες, σηκώθηκα το πρωί, αγόρασα, όπως πάντα, δύο πακέτα (άγχος μήπως ξεμείνω) και πήγα και κλείστηκα για 8 ώρες σε ένα σεμινάριο μαζί με άλλους 10 «εθισμένους» για να το κόψω «λέει». Δυστυχώς, δεν μπορείς να καπνίζεις για πάντα, δεν είναι να λέμε τώρα όλους τους λόγους, τους ξέρετε από μόνοι σας πολύ καλά.
Τέλος πάντων, έχει έρθει η ώρα να σταματήσω να καπνίζω. Αν θέλεις να το κόψεις θα βρεις κάποιον τρόπο που θα σου ταιριάζει. Σε όποιον ρωτάει πάντως λέω ότι το προσπαθώ να το κόψω τρώγοντας, έτσι κι αλλιώς εφτά κιλά πάνω προφητεύουν όλες οι μαρτυρίες. Τώρα που σας γράφω αυτές τις γραμμές έχω πιεί πέντε λίτρα νερό (όλοι είπαν ότι βοηθάει), θέλω να φάω το πληκτρολόγιο και έχω εκδηλώσει κάποια νευράκια (έκατσα και αρχειοθέτησα όλα τα e-mail μου ένεκα ISO!).
Όμως λέω ότι είμαι σε καλό δρόμο. Τέρμα τα αγχωμένα τσιγάρα στο μπαλκόνι, τέρμα τα κοσμητικά επίθετα στα αναπάντεχα κύματα μεσοπέλαγα, τέρμα τα βρώμικα τασάκια, αντίο ωραία, λαχταριστά τσιγαράκια μου κατά τη διάρκεια των meetings, σε θυμάμαι τσιγαράκι να καίγεσαι στο τασάκι δίπλα στον υπολογιστή, στον καναπέ οι δυο μας ύστερα από μια μεγάλη μέρα, περάσαμε απίθανα, περάσαμε και χάλια, πάντως το φτάσαμε στα άκρα και τώρα είναι καιρός οι δρόμοι μας να χωρίσουν, θα σε αγαπώ για πάντα, αλλά δεν θα είμαστε μαζί ποτέ ξανά. Και αυτό είναι το δώρο που θα κάνω στον εαυτό μου φέτος. Αυτό και εφτά παραπανίσια κιλά.

Χαρά Κουγιουμιτζάκη – Account Director

ΜΟΒΙLE ADVERTISING : Αποτελεσματικό εργαλείο διαφήμισης Η 3η οθόνη ως μια εξ΄ ολοκλήρου νέα διαφημιστική (και όχι μόνο) αγορά.

2010-09-30T05:12:00.000-07:00

Όλο και περισσότερο την προσοχή τους προς εναλλακτικές πηγές εσόδων στρέφουν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας οι οποίες, με συντονισμένες κινήσεις επιχειρούν να προχωρήσουν στην ανάπτυξη της διαφήμισης μέσω του κινητού τηλεφώνου (mobile advertising).

Οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας επιχειρώντας να μετατρέψουν το κινητό σε προωθητικό εργαλείο επιδιώκουν να δημιουργήσουν νέες προσοδοφόρες αγορές καθώς, εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα, οι παραδοσιακές πηγές εσόδων μοιάζουν ασφυκτικά κορεσμένες. Φυσικά δεν πρόκειται μόνον για μια κίνηση των ελληνικών εταιρειών κινητής τηλεφωνίας αλλά για παγκόσμια τάση, η οποία επιβεβαιώνεται και από τις κινήσεις προς την κατεύθυνση αυτή και των «μεγάλων» όπως για παράδειγμα της Google και της Apple, ανοίγονται στο χώρο μέσω εξαγορών.

Τι είναι όμως αυτό που οδηγεί τις εταιρίες να στραφούν προς το mobile advertising; Αρχικά ο κορεσμός των υπηρεσιών φωνής και η στροφή προς τις υπηρεσίες δεδομένων και εν συνεχεία η κυριαρχία των smartphones που απλοποιούν τις παραπάνω λειτουργίες και σταδιακά μετατρέπονται σε πολυλειτουργικούς υπολογιστές τσέπης.
«Το κινητό τηλέφωνο είναι ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό εργαλείο διαφήμισης, πρώτον γιατί δεν είναι κορεσμένο και δεύτερον γιατί είναι ένα προσωπικό αντικείμενο και οτιδήποτε συμβεί στο περιβάλλον του μας τραβά την προσοχή,.. έτσι, η στοχευόμενη διαφήμιση μέσω κινητού έχει και αυξημένες πιθανότητες ανταπόκρισης από τον δυνητικό πελάτη»
κα. Τινίτα Γεωργαντζή Διευθύντρια Μarketing Υπηρεσιών Προστιθέμενης Αξίας & Τερματικών Προϊόντων της WIND

Το Mobile Advertising αποσκοπεί στη δημιουργία μιας καινοτομικής, μοναδικής αλλά κυρίως διαδραστικής εμπειρίας για το χρήση.
Αμέτρητα όμως είναι τα πλεονεκτήματα και για το διαφημιζόμενο και το διαφημιστή. 4 πιο βασικά και σημαντικά χαρακτηριστικά είναι ότι :
•Παράλληλα οι διαφημιζόμενοι μπορούν να προσεγγίσουν ποικίλες δημογραφικές ομάδες του πληθυσμού ανάλογα με τους στόχους τους
•Παρέχοντάς τους τη δυνατότητα να παρακολουθούν ανά πάσα στιγμή τα αποτελέσματα.
•Επιτυγχάνοντας αμεσότητα και απόλυτη κάλυψη, καθώς ο σύγχρονος άνθρωπος έχει 24ώρες το 24ωρο το κινητό μαζί του / κοντά του.
Το «mobile advertising» αναδεικνύεται στο εξωτερικό ως νέα πηγή εσόδων για την κινητή τηλεφωνία η οποία παγκοσμίως έχει 4 δισ. χρήστες, διπλάσιους των χρηστών Internet.

Η διαφήμιση μέσω κινητού εκτιμάται ότι θα υπερβεί τα 7,5 εκατ. δολάρια έως το 2012 παγκοσμίως. Είναι ο νέος δρόμος ανάπτυξης της κινητής, καθώς σύμφωνα με το διευθύνοντα σύμβουλο της Cosmote κ. Τσαμάζ σήμερα η διείσδυση στη χώρα μας έχει φτάσει στο +170% .
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ευκαιρία προσέγγισης του νεανικού κοινού μέσω του Mobile Advertising: σύμφωνα με στοιχεία πρόσφατων ερευνών η διείσδυση του κινητού τηλεφώνου στις ηλικίες 18 – 24 αγγίζει το 99,3%, και αποτελεί ιδανικό μέσο επικοινωνίας προς τη συγκεκριμένη ηλικιακή ομάδα, η οποία περνά 38% λιγότερο χρόνο μπροστά στην τηλεόραση κάθε μέρα σε σύγκριση με τον μέσο Έλληνα.
Σήμερα το Mobile Advertising είναι ακόμα σε «βρεφικό στάδιο».
Προβλέπεται όμως ότι μέσα στην επόμενη πενταετία θα αποτελέσει το 5% της συνολικής διαφημιστικής δαπάνης των εταιρειών, όταν η ελληνική αγορά σήμερα επενδύει μόλις 1% της συνολικής διαφημιστικής δαπάνης σε ψηφιακή διαφήμιση.
Δηλαδή, τα σύγχρονα μέσα ήρθαν με στόχο να αντικαταστήσουν τα παραδοσιακά μέσα επικοινωνίας; Η κα. Τινίτα Γεωργαντζή (Διευθύντρια Μarketing Υπηρεσιών Προστιθέμενης Αξίας & Τερματικών Προϊόντων της WIND) υποστηρίζει ότι : «Το Mobile Αdvertising είναι η εξέλιξη στα διαφημιστικά μέσα, δεν τα αντικαθιστά, αλλά προσδίδει υπεραξία, συμπληρώνοντας ολοκληρωμένες διαφημιστικές καμπάνιες».
Αλλά δεν είναι η μόνη, το ίδιο υποστηρίζει και ο κ. Nikesh Arora (Google executive), σε μια συνέντευξή του για τα Digital Media, λέγοντας:
«As long as we still live in a real world, traditional advertising is definitely here to stay. (Regardless if digital is going to be 50% or 90% of advertising in the future.)»
Η διαφήμιση πότε δεν ακολουθούσε μόνο ένα μονοπάτι για να πετύχει το στόχο της. Τα ψηφιακά μέσα ως νέα εργαλεία στα χέρια μας, έρχονται για να «ανοίξουν» νέους και μακρύτερους δρόμους, ευρύτερους ορίζοντες και μια χωρίς προηγούμενο προσωπική επαφή.

Όλγα Κοκκινίδη Account Director

Πηγές
•Global Insight, Eurostat, ΕΣΥ, Focus Bari, Booz & Company
•World Advertising research Center, IAB Hellas, Booz & Company
•Capital.gr
•Cosmo.gr
•Techpress.gr

Πρώτη μέρα στο σχολείο.

2010-09-28T02:27:00.001-07:00

Μάιος 2008. Πρώτη μέρα στο σχολείο της ADEL.
Όσο αφορά την προετοιμασία για την πρώτη μέρα στο σχολείο ..μια αγωνία την είχα!
Αυτό είναι φυσιολογικό και συμβαίνει σε όλους νομίζω.
Παράλληλα εστίασα στα θετικά σημεία…
Στα καινούργια πράγματα που θα μάθαινα, στους καινούργιους συμμαθητές, στην τέχνη.
Έκπληξη και ενθουσιασμός από τη μια, φόβο για το άγνωστο από την άλλη.
Απόψεις για την διαφήμιση είχα ακούσει αρκετές..όπως ότι είναι μισητή για πολλούς, αγαπητή για άλλους..
Οι απόψεις διίστανται.
Πάντα ήθελα να γνωρίσω αυτό τον μαγικό κόσμο με τους δημιουργούς της..
Οι μέρες στο καινούργιο σχολείο είναι μια περίοδος προσαρμογής που απαιτεί προετοιμασία.
Έχοντας στα χέρια μου το Workflow προσπάθησα να αποστηθίσω αυτά που έγραφε.
Αρκετές καινούργιες λέξεις…memo, traffic, εκτιμήσεις χρόνους, μακέτες
Τα είχα μάθει απέξω, στην πράξη όμως…
Οι μήνες περνούσαν…και έχοντας ικανούς δασκάλους στο πλάι μου …
Έγραψα τα πρώτα μου Brief, debrief.. ήρθα σε επαφή με ανθρώπους διαφορετικούς.
Δούλεψα το πρώτο Spec… Μοναδικές εμπειρίες!
Σε αυτό το χώρο αφήνεις την φαντασία και την δημιουργικότητα ελεύθερη..
Σε μαγεύει η διαφήμιση…
Έτσι μάγεψε και εμένα όταν την πρωτογνώρισα πριν από λίγα χρόνια…
Κάθε μέρα που βρίσκομαι κοντά της όλο και κάτι καινούργιο έχει να μου προσφέρει.
Είμαι από τους τυχερούς που βρίσκομαι και μεγαλώνω σε αυτό το σχολείο που ονομάζεται ADEL!
Δίπλα σε ανθρώπους που την αγαπούν και έχουν όρεξη να σε διδάξουν ακόμα περισσότερα .

Λένα Κονίτσα
Account Executive

From fashionista to recessionista...

2010-09-23T07:30:00.000-07:00

Η κρίση, όπως τη λένε όλοι, είναι πια εδώ. Μετά την ανεμελιά που επέβαλλαν οι 35+ βαθμοί του καλοκαιριού, έχει έρθει η ώρα και η διάθεση, μάλλον, να μας απασχολήσει η κρίση.
Εκτός από όλα αυτά που ξέρουμε, περιμένουμε και φοβόμαστε η κρίση φέρνει και άλλα... Φέρνει νέα trends στην καθημερινή μας ζωή.

Όλα τα fashion sites λένε πως είναι η εποχή να αρχίσουμε να κάνουμε αγορές… από την ντουλάπα μας: να κατεβάσουμε τα χειμωνιάτικα, να ξεθάψουμε όλα τα ρούχα που μέχρι πέρσι βαριόμασταν, θεωρούσαμε démodé, αλλά λυπόμασταν κιόλας να χαρίσουμε, και να τα δούμε με άλλο μάτι. Μπορούμε να τα συνδυάσουμε με πιο καινούρια ρούχα, να τα τροποποιήσουμε ελαφρώς, να θυμηθούμε τι πραγματικά μας είχε αρέσει όταν τα είχαμε αγοράσει…τότε και να τα φορέσουμε πάλι.

Ο fashionistas που με το πρώτο δροσερό αεράκι έτρεχε να βάλει στην ντουλάπα του το πρώτο καινούριο χειμερινό ρούχο, επιβεβαιώνοντας τον τίτλο του, με το καμηλό πουλόβερ που είναι φέτος της μόδας, δεν υπάρχει πια. Το άλλοτε Zara μαγαζάρα, που ικανοποιούσε κάθε στιλιστική μας ανησυχία, φέτος δεν θα είναι μέσα στα to do list κάθε μήνα.

Ο recessionistas σκέφτεται πιο έξυπνα και οικονομικά, αλλά πάνω από όλα δεν χάνει το –ista του, αυτή την τόσο chic κατάληξη. Μπορεί όλα τα sites & blogs να έχουν γεμίσει με tips για να κάνεις τα παλιά σου ρούχα να φαίνονται καινούρια, να μάθεις μόνη σου να τα μεταποιείς στο σπίτι, και να ανταλλάζεις ρούχα με την αδερφή σου και τις φίλες σου, αλλά σε όλα αυτά θα βρεις και ένα ακόμα tip. «Επένδυσε σε 1 καλό ρούχο για κάθε σεζόν». Αγόρασε 1 καλή τσάντα, 1 καλό παλτό, 1 επώνυμο παντελόνι και κατά τα άλλα ζήσε με αυτά που έχεις.

Το 1 και καλό είναι μια έννοια που είχαμε ξεχάσει όλοι μας, κατακλυσμένοι από την πληθώρα των επιλογών και των προτάσεων, που μας ξεμυάλιζαν στην προ κρίσης εποχή. Το 1 και καλό όμως φαίνεται ότι θα αρχίσουμε να το λέμε όλο και πιο συχνά πια.

Το ίδιο όμως θα πρέπει να αρχίσουν να λένε και τα brands. Να μας δίνουν δηλαδή πολύ καλούς και ουσιαστικούς λόγους για να επιλέξουμε αυτό το 1. Θα πρέπει να κάνουν μία στροφή στην πραγματική αξία που έχει κάθε brand στην καρδιά του και να καταφέρουν να την αναδείξουν με τον καλύτερο τρόπο. Η έννοια των Lovemarks για τα οποία δουλεύουμε στην ΑΔΕΛ γίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ.

Recessionistas, ανακαλύψτε φέτος τα δικά σας Lovemarks!!!

Δήμητρα Πετρίδη
Account Supervisor

Eσύ τι δουλειά κάνεις;

2010-09-21T01:11:00.000-07:00

Πρωτοχρονιά 2005. Είμαστε όλη η οικογένεια στο τραπέζι και απολαμβάνουμε τις σπεσιαλιτέ της μαμάς με αφορμή την έλευση του νέου χρόνου . Και τι χρόνου… Εκτός από τα γνωστά event που όλοι θυμόμαστε ως ένα ευχάριστο όνειρο πια, εγώ μετράω και λίγους μήνες στη νέα μου δουλειά, στη διαφήμιση. Είμαι ακόμα συνεπαρμένη απ’ όλα τα καινούργια που μαθαίνω - τι και αν έχει να με δει το σπίτι μου από τον Απρίλιο που ξεκίνησα (πελάτης χορηγός Ολυμπιακών γαρ) τι και αν οι φίλοι μου αναρωτιούνται τι έχω πάθει και έχω χαθεί, εγώ και η διαφήμιση φαίνεται πως θα γίνουμε καλές φίλες. Είμαι (έτσι πιστεύω τουλάχιστον) και δείχνω καλά.
Μέχρι που σκάει η ερώτηση βόμβα από το θείο Μαρίνο ‘’Και για πες μας Βασιλική, εσύ τη δουλειά ακριβώς κάνεις; Σιγή…. Τι απαντάνε τώρα σε αυτή την ερώτηση; Από πού να αρχίσω; Με το πιο cool ύφος που διαθέτω απαντάω δήθεν αδιάφορα ‘’είμαι διαφημίστρια’’ και ότι πιάσει έπιασε. Αμ δε… 1 δευτερόλεπτο μετά έρχεται η διευκρινιστική ερώτηση που έστειλε το cool ύφος μου βόλτα ‘’α, δηλαδή πλασιέ;’’. Εxcuse me ? Υπάρχουν ακόμα πλασιέ; Αυτή η παρανόηση έπρεπε να λυθεί άμεσα και να σώσω τη διαφημιστική μου τιμή. Για την επόμενη ώρα λοιπόν ξεκίνησε το γνωστό λογύδριο, το οποίο και στο πέρασμα των χρόνων ομολογώ έχω βελτιώσει. Στην αρχή το ξεκινούσα από το πώς είναι οργανωμένη η διαφημιστική εταιρία. Χαμένο παιχνίδι, το δημιουργικό κέρδιζε τις εντυπώσεις ‘’αφού δε γράφεις τα κείμενα και δε σχεδιάζεις, εσύ τότε τι κάνεις; ‘’. Νέα σκόπελος μπροστά μου, πώς να μιλήσω περί στρατηγικής, brief και πώλησης; Για αυτό και κάποια στιγμή αποφάσισα να το πάρω αλλιώς. Να μιλάω με συγκεκριμένα παραδείγματα. Έπιανα ένα αντικείμενο που βρισκόταν δίπλα μου και άρχιζα το λογύδριο μου διαφορετικά ‘’Έστω ότι έχεις αυτό το προϊόν και θες να το βγάλεις στην αγορά…’’ και κάπως έτσι συνοπτικά εξηγούσα όλα τα στάδια της δουλειάς. Φυσικά λέξεις και εκφράσεις όπως brief, spec, deadline, media, ‘A ιδέες, focus groups, concept, insight είναι απαγορευμένες. Και μόνο στο άκουσμα τους ο συνομιλητής σε κοιτάζει ωσάν άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο.
Βέβαια, είναι διαφορετικό να προσπαθείς να εξηγήσεις τι είναι ο διαφημιστής στο θείο Μαρίνο και διαφορετικό στον/ην /ον κολλητό/ή σου. Θεωρητικά ένας πιο νέος άνθρωπος θα καταλάβει περισσότερα αν και αυτός θα έχει και πάλι πολλές απορίες. Και άντε και κατάλαβε μέσες άκρες τι κάνεις, πώς θα καταλάβει γιατί πρέπει να πας και ΣΚ, γιατί είναι 10 το βράδυ και είσαι ακόμα το γραφείο, γιατί δεν πας πιο νωρίς το πρωί για να φύγεις μια πιο λογική ώρα βρε αδερφέ. Το συμπέρασμα βγαίνει αυθόρμητα, αβασάνιστα και αβάδιστα, ‘’α αυτή είναι καριερίστρια, έχει πώρωση με τη δουλειά της’’. Αυτό είναι χτύπημα κάτω από τη μέση και κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι ‘’ πόσο σοβαρή είναι η κατάστασή μου, μήπως έχει δίκιο, είμαι άλλο ένα θύμα του συστήματος; Ζω για να δουλεύω ή δουλεύω για να ζω;’’ Γιατί αγαπητοί συνάδελφοι ας το ομολογήσουμε, όλοι μα όλοι στα χρόνια που δουλεύουμε μια κρίση ταυτότητας την έχουμε πάθει. Έχουν άλλωστε γραφτεί πολλά άρθρα για διαφημιστές που τα παράτησαν, πήγαν στην επαρχία και άνοιξαν ξενώνες ή ασχολούνται με προϊόντα βιολογικής καλλιέργειας. Κοιτάξτε στα συρτάρια σας, υπάρχουν ακόμα και ιστορίες για το γνωστό delivery που σας ταΐζει τα μεσημέρια -ναι αυτό με τον ωραίο κατάλογο- ότι ανήκει σε πρώην διαφημιστή. Ή ακόμα και άρθρα για το πώς οι διαφημιστές είναι στους πρώτους υποψήφιους για σοβαρές ασθένειες όπως καρδιά, εγκεφαλικό και ο έξω από ‘δω λόγω του στρες που αντιμετωπίζουν κάθε μέρα.
Μετά από κάποια χρόνια σχέσης με τη διαφήμιση, έχω καταλήξει στο εξής: αν σε πιάσει το μικρόβιο δεν υπάρχει επιστροφή. Είναι και το πιο ‘’σοβαρό’’ που μπορείς να πάθεις. Και αυτό είναι κάτι που όσο και να το εξηγήσεις δε θα το καταλάβει ποτέ κανείς.
Είμαι όμως πολύ περίεργη για τους υπόλοιπους συναδέλφους… εσάς όταν σας ρωτάνε τι δουλειά κάνετε, τι ακριβώς απαντάτε; Και κάτι ακόμα, όταν συμπληρώνετε κάποιο δημόσιο έγγραφο ή αίτηση για κάποια υπηρεσία, δίπλα στο επάγγελμα τι γράφετε διαφημιστής ή ιδιωτικός υπάλληλος;

Βασιλική Κουλούρη
Account Director.

NOWISM.

2010-09-17T01:23:00.000-07:00

Ένα εντυπωσιακό trend που κάθε άλλο παρά ως απειλή του χρόνου δεν μεταφράζεται.
Ο πραγματικός χρόνος – real time- στη «δική μας γλώσσα» είναι πλέον συνώνυμο του on line.

Ο NOWισμός μεταγλωττισμένος, δεν είναι παρά η έκφραση μιας σφοδρής επιθυμίας των καταναλωτών για στιγμιαία ικανοποίηση που διενεργείται και χτίζει μάρκες ακόμη και τώρα, αυτή τη στιγμή που… « μιλάμε» με πλήθος προϊόντων, «έξυπνες» τεχνολογίες για «έξυπνα» κινητά, barcode scanning, sharing info with friends, twitters, υπηρεσίες.

Η μέγα αυτή τάση του «ΝΟWISM» έχει και θα συνεχίσει να έχει μεγάλο αντίκτυπο στα πάντα από την κουλτούρα των εταιριών, τις πελατειακές σχέσεις, τις τακτικές καμπάνιες έως και τις καινοτομίες των προϊόντων.

Η αβεβαιότητα του αύριο ενισχύει το σήμερα, το current, το τώρα, σε όλα τα επίπεδα.
Επηρεάζει την ιδιοσυγκρασία ακόμη και εκείνων που προγραμμάτιζαν τα πάντα σε λίστα!
Το «Σκέφτομαι και προγραμματίζω για/το αύριο» δεν θα ήταν τολμηρό να πούμε ότι μάλλον δεν θα είχε προοπτική επιτυχίας, εάν επρόκειτο να υποστηρίξει ΣΗΜΕΡΑ μία καμπάνια για οποιοδήποτε προϊόν ή υπηρεσία.

Αναλογιστείτε την πληθώρα των προϊόντων, των υπηρεσιών και της εμπειρίας που παρέχεται στους καταναλωτές και εκπληρώνει την ασυγκράτητη επιθυμία τους για άμεση ικανοποίηση. Κάθε φορά που επιλέγουμε on & off line έχουμε ήδη εκδηλώσει την επιθυμία μας για το τώρα!

Ο NOWισμός ως τάση ορίζει την συμπεριφορά των καταναλωτών που μεταπηδούν σε κάτι τι στιγμή που πραγματικά μπορούν! Η ανάγκη εξακολουθεί και είναι η ίδια δεν αλλάζει απλά υπάρχουν νέοι τρόποι που την εκπληρώνουν. Οι τρόποι αλλάζουν όχι η ανάγκη.

Μάρκες και εταιρίες δεν έχουν παρά μία επιλογή να ενστερνιστούν την χαρά του «τώρα» σε όλο το χαώδες μεγαλείο της, την αλήθειά του και τον ενθουσιασμό του.

Οι «twitters» κοινώς «πειραχτήρια» αυτού του κόσμου, προσφέρουν σε πραγματικό χρόνο, στιγμιότυπα αυτών που ο κόσμος σκέφτεται, κάνει, διαμαρτύρεται (εάν όχι παλεύει…) για / και ενάντια στην αγάπη, στην αναθεώρηση των πάντων, αγοράζοντας, νιώθοντας, συμμετέχοντας, προσφέροντας, κουτσομπολεύοντας, ρωτώντας για την προσοχή, την κατανάλωση, την επικαιρότητα, το άκουσμα…

Οι μάρκες πρέπει να διεισδύσουν σε αυτό τον καθολικό εγκέφαλο και να νιώσουν τον online σφυγμό του! Και εμείς που δημιουργούμε LOVEMARKS μαθαίνουμε να ζούμε στο τώρα από τώρα, να το μοιραζόμαστε, να το συζητάμε προσφέροντας “real time” αληθινό και πολύτιμο χρόνο στην εξυπηρέτηση πελατών, προσφορών, προϊόντων, διαφημίσεων, feedback κόκ.

Για τις στατικές μάρκες ο NOWισμός θα σημαίνει επίπονο, χωρίς ζωή… μέλλον.

Εύη Διακολιού

Πηγή & έμπνευση: trendwatching.com

WELL…COME BACK!

2010-09-14T02:18:00.000-07:00

Αδειάσατε τη βαλίτσα, δείξατε με καμάρι τις φωτογραφίες των διακοπών σας σε οποιονδήποτε βρέθηκε σε ακτίνα δέκα μέτρων από την οθόνη του υπολογιστή σας και αφού πέρασαν οι δύο πρώτες ημέρες ακατάσχετης φλυαρίας για τον παράδεισο επί γης που ανακαλύψατε στις διακοπές σας, συνειδητοποιείτε ότι αρνείστε πεισματικά να επιστρέψετε στην άσφαλτο και να αφήσετε πίσω σας το πλακόστρωτο.

Οι περισσότεροι από εμάς -αν όχι όλοι- νοσταλγούμε εκείνη την τελευταία Παρασκευή στη δουλειά που ευχόμασταν καλό καλοκαίρι μεταξύ μας, βάζαμε το “out of office assistant” και «τέρμα» Edward Maya στο αυτοκίνητο κατευθυνόμασταν προς το λιμάνι του Πειραιά για το αγαπημένο μας νησί.

Δεν μπορούμε ακόμα να πιστέψουμε πώς τα mojito, οι αμμουδιές και οι βόλτες στα στενά σοκάκια θα αντικατασταθούν με meetings στα γραφεία του πελάτη, συντροφιά με γαλλικό καφέ & κουλουράκια.

Ψυχραιμία!
Πριν χτυπήσετε την πόρτα του προϊσταμένου σας για να υποβάλλετε παραίτηση, βάλτε σε εφαρμογή το παρακάτω σχέδιο αντιμετώπισης του πιο ύπουλου «ιού» του Σεπτεμβρίου.

Recall: Προσπαθήστε να θυμηθείτε τις καλές στιγμές του προηγούμενου χειμώνα: τα projects που πήγαν καλά, τις προσπάθειες που εκτιμήθηκαν, τα after office ποτά με συναδέλφους. Σκεφτείτε πως αν δε δουλεύατε το πιθανότερο είναι να μην είχατε καταφέρει να πάτε διακοπές.

Long for: Αν έχετε κάτι να περιμένετε, και να σχεδιάζετε, ο χρόνος της προσαρμογής στην καθημερινότητα -και κυρίως στη δουλειά- περνά πολύ πιο ευχάριστα και με πιο θετική ψυχολογία. Αντί να φαντάζεστε έναν ατελείωτο, κουραστικό χειμώνα τα πρωινά που ξεκινάτε άκεφοι για το γραφείο, ή τα βράδια που επιστρέφετε κουρασμένοι, θα μετράτε μέρες μέχρι τις επόμενες διακοπές σας.

Go out: Ακόμη και αν κάνατε μια μικρή βόλτα στην πόλη γυρνώντας από τις διακοπές, συνειδητοποιώντας πόσο λιγότερο όμορφη είναι σε σχέση με το νησί του Αυγούστου που σας φιλοξένησε, μην αφήσετε αυτήν την αρχική απογοήτευση να σας κλείσει στο σπίτι για τις επόμενες εβδομάδες. Κανονίστε συναντήσεις με φίλους μετά το γραφείο, βγείτε για ένα ποτό ή για φαγητό με συναδέλφους, δείτε σε θερινά σινεμά τις ταινίες που χάσατε το διάστημα που λείπατε, ανακαλύψτε νέα στέκια σε ταράτσες με θέα στην πόλη, ή σε ταβερνούλες με αυλή που μυρίζουν διακοπές.
Η διαδρομή «σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι» χαλάει τη διάθεσή σας τόσο στο σπίτι όσο και στη δουλειά.

Give yourself some space: Δεν θα πάρετε κανένα βραβείο αν τακτοποιήσετε από την 1η κιόλας ημέρα στο γραφείο όλα τα «συντρίμμια» που αφήσατε πίσω σας φεύγοντας. Όσο "βουνό" και αν φαίνεται, όλα θα γίνουν στο τέλος, όπως πάντα άλλωστε. Δώστε στον εαυτό σας 2-3 ημέρες να επανέλθει στην καθημερινότητα.
Μην καταφύγετε στην εργασιοθεραπεία προκειμένου να μην σκέφτεστε τις διακοπές που τελείωσαν- θα καταφέρετε μόνο να κουραστείτε και να μελαγχολήσετε ακόμη περισσότερο.

Chance for Refreshment: Λίγα λουλούδια στο βάζο, μία ζωηρή και χαρούμενη ταπετσαρία σε έναν τοίχο, μία κορνίζα με την αγαπημένη φωτογραφία του καλοκαιριού ή ένα αναμνηστικό από τις διακοπές σας, θα δημιουργήσουν μία πιο θετική διάθεση ενώ παράλληλα θα ομορφύνουν τον χώρο του γραφείο σας που τώρα μοιάζει σαν αντίπαλο στρατόπεδο.

Organize your files: Σε περίπτωση που δεν προλάβετε να βάλετε σε τάξη το γραφείο πριν φύγετε (σιγά μην προλάβατε), είναι μία πολύ καλή ευκαιρία να το κάνετε τώρα. Με αυτόν τον τρόπο και όλες οι εκκρεμότητες θα επιστρέψουν -αναίμακτα- στη μνήμη σας, και πολλά άχρηστα χαρτιά θα πάρουν τον δρόμο της ανακύκλωσης δίνοντας χώρο για new challenges και ο server της εταιρίας θα πάρει μια ανάσα σβήνοντας δεκάδες mails που δεν γνωρίζετε ούτε τον αποστολέα τους.

Σε όποια περίοδο κι αν διανύουμε, σε όποια φάση κι αν είμαστε, το σημαντικό είναι ο καθένας μας να ανακαλύπτει εκείνες τις μικρές δραστηριότητες που τον βοηθούν να τις χρησιμοποιεί ως κίνητρο για να συνεχίσει να ανταπεξέρχεται στις καθημερινές δυσκολίες και υποχρεώσεις στη δουλειά του.

Και να θυμόμαστε όλοι ότι οι όμορφες στιγμές που μας κάνουν να ξεφεύγουμε από τη ρουτίνα και καθρεφτίζουν τα «θέλω» μας δεν χρειάζεται να αποτελούν προνόμιο μόνο των καλοκαιρινών διακοπών!

Καλή επάνοδο σε όλους!

Θεοδώρα Λυμπεροπούλου

Διαφημιστική και Διαφημιζόμενος: Οne Team, One Dream? Ή Τwo teams, One Dream…..

2010-07-28T08:05:00.000-07:00

……….πάντως σίγουρα όχι two teams, two dreams. Πόσες φορές δεν έχουμε αναρωτηθεί στη δουλειά μας αν η «σχέση» μας με τον πελάτη είναι υγιής, είναι «sexy», αν βασίζεται στην ειλικρίνεια (εκατέρωθεν των πλευρών), αν μπορεί να «δέσει» καλύτερα, αν υπάρχει πάθος, ενθουσιασμός, πρόκληση και προσμονή, αν περπατάμε κι οι δύο προς την ίδια κατεύθυνση.
Στην Adel Saatchi & Saatchi η φράση One Team One Dream είναι στη φιλοσοφία μας. Για εμάς, την πιο παλιά φρουρά στελεχών κυλάει στις φλέβες μας και ξέρουμε ότι κάθε μέρα καλούμαστε όλοι μας να το αποδείξουμε.
Λέγεται ότι η συνήθης σχέση μεταξύ διαφημιζόμενου και διαφημιστικής ξεκινάει από το δεύτερο, το two teams, one dream. Μια πρώτη ερμηνεία λέει:
ο διαφημιζόμενος θέλει να πουλήσει - η διαφημιστική θέλει να πάρει βραβείο,
ο διαφημιζόμενος θέλει να χτίσει σεβασμό - η διαφημιστική αγαπάει το χιούμορ,
ο διαφημιζόμενος θέλει να γίνει γνωστός - η διαφημιστική θέλει να εξαπλώσει την ιδέα
και πάει λέγοντας. Συνήθως κανείς μας δεν σταματάει για να αναρωτηθεί το εξής απλό: πόσο μακριά είναι αυτά μεταξύ τους?
Γιατί αυτά να ακούγονται σαν διαφορετικοί στόχοι? Πρόσφατη έρευνα του Ινστιτούτου Μελέτης Αποτελεσματικότητας IPA απέδειξε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις τα πιο επιτυχημένα marketing cases είναι αυτά των οποίων η επικοινωνία ήταν πραγματικά ξεχωριστή. Είναι αυτά που έχτισαν το προϊόν πάνω στην δημιουργική ιδέα κι όχι στις κλασικές εικόνες που οι καταναλωτές βλέπουν και ξαναβλέπουν σε διαφορετικές εκδοχές κάθε μέρα, εξαντλητικά και αδιάκοπα.
Ακράδαντα πιστεύω ότι η σχέση πελάτη και διαφημιστικής είναι από την πρώτη μέρα One Team, One Dream. Ο λόγος μπορεί να είναι διαφορετικός, αλλά αυτό είναι που κάνει μια σχέση ενδιαφέρουσα και καρποφόρα. Ο λόγος, ο αντίλογος, η άποψη μας πηγαίνουν όλους μαζί παρακάτω. Είναι καθαρά στο δικό μας χέρι αν μπορούμε να κάνουμε όλη την ομάδα (εκατέρωθεν των πλευρών) να λειτουργεί σαν one team, one dream.
Βασικό μέσο, που τώρα τελευταία μας διαφεύγει, η αμεσότητα της ζωντανής επαφής. Η συνάντηση, το τηλέφωνο, η απλότητα του καθημερινού λόγου, το άκουσμα του τόνου φωνής του άλλου, ένα λάθος που πιθανά πρέπει να διορθώσουμε, όλα αυτά είναι ευκαιρίες που φέρνουν κοντά μια ομάδα, που δένουν τα μέλη μεταξύ τους, που τους θυμίζει ότι όλοι τελικά έχουν το ίδιο όνειρο: να δουν το αποτέλεσμα της δουλειάς τους να πετυχαίνει.
Οne team, one dream λοιπόν ή κατά την ελληνικότερη και πολύ πιο ελεύθερη εκδοχή, η ισχύς εν τη ενώσει.

Κατερίνα Βλαχοπούλου

Αποδιοπομπαίοι Τράγοι…

2010-07-20T07:53:00.001-07:00

Είναι περιττό να πούμε πως κανείς δεν αξίζει να χάσει τη ζωή του κάτω από οποιαδήποτε αφορμή «ιδεολογίας», πόσο μάλλον με αυτό τον τρόπο, όπως ο κ. Σωκράτης Γκιόλιας αφήνοντας πίσω οικογένεια και αγαπημένους φίλους.
Περιττό θα ήταν να γράψουμε και κάτι παραπάνω για το θέμα, μιας και δεν γνώριζα προσωπικά τον κ. Γκιόλια, αλλά και δε νομίζω πως θα μπορούσα να προσθέσω κάτι παραπάνω από τους πολλούς φίλους και υποστηρικτές της δουλειάς του, πέραν των ειλικρινών συλλυπητηρίων μου.
Μου δίνεται όμως η αφορμή να μιλήσω για το φαινόμενο των «φταιχτών». Ένα φαινόμενο που είναι των τελευταίων μηνών, και υπό του «σχεδίου: κατευνασμός της κοινής γνώμης».
Σίγουρα όλοι μας νιώθουμε δύσκολα και με διαφορετικές βαθμίδες, ανά περίπτωση, που μπορεί να ξεκινούν από το «ανησυχία» και να καταλήγουν στο «απελπισία». Ο ολοένα και πιο κοινός παρονομαστής είναι όμως η αγανάκτηση και πρέπει πλέον να θεωρείται κοινωνική απαίτηση η παραδειγματική τιμωρία ανθρώπων που μπορούν να θεωρηθούν ως υπαίτιοι για τη σημερινή κατάσταση.
Δεν πρέπει όμως να χάσουμε τόσο την κριτική μας σκέψη όσο και την δική μας αίσθηση ευθύνης.
Πιο συγκεκριμένα:
1. Το ότι δαιμονοποιούνται όσοι είναι εύκολο να δαιμονοποιηθούν (είτε λόγω μεγέθους, είτε εξαιτίας μιας αβίαστης σκέψης και λογικής, είτε λόγω μιας θολής εικόνας που προσφέρει το «απρόσωπο», κλπ.) και να διασύρονται επικοινωνιακά χωρίς γεγονότα ή με τη διόγκωση εν μέρει στοιχείων, όπως π.χ.:
a. Μεγάλες εταιρίες χωρίς κριτήριο πολλές φορές παρά μόνο την αφορμή του μεγέθους τους («τα σατανικά μεγαθήρια που θυσιάζουν τα πάντα στο βωμό του κέρδους»). Πολύ ισχυρό παράδειγμα είναι η φαρμακευτικές εταιρίες που κατηγορήθηκαν ως η κύριες υπεύθυνες για την κατάντια του συστήματος υγείας (και του χρέους που το συνοδεύει). Κάθε μέρα, αποδεικνύεται όμως πως το μεγάλο πρόβλημα δεν έχει να κάνει με τις τιμολογήσεις των εν λόγω εταιρειών, αλλά με τους «μεσάζοντες» που λυμαίνονται τον χώρο, όπως και τη διαφθορά του ίδιου του συστήματος υγείας.
b. Φυσικά πρόσωπα που όσο μέρος και να είναι του οποιουδήποτε συστήματος, «δικάζονται» κάθε μέρα από τα μέσα και μπροστά σε επιτροπές, ενώ αν κάποιος σκεφτεί (όχι μόνο «ψάξει») πιο βαθιά θα καταλάβει πως ποτέ αυτοί δε θα μπορούσαν να είναι οι «ενορχηστρωτές».
2. Η δική μας αίσθηση της ευθύνης είναι πολύ σημαντική, μιας και είναι προϋπόθεση ώστε να μπορούμε να ελπίζουμε στην αλλαγή συνειδήσεων και συμπεριφοράς μέσα από αυτή την κρίση που ζούμε, μιας και αυτή δεν είναι κυρίως οικονομική αλλά κοινωνική.
Σε όλες τις συζητήσεις που γίνονται γύρω μου αλλά και στα μέσα επικοινωνίας, δεν έχω ακούσει παρά ελάχιστες φορές, κάποιον να παραδέχεται και τη δική ευθύνη (ανεξάρτητα μεγέθους) για τη σημερινή κατάσταση. Όλοι μας με κάποιο τρόπο έχουμε ευθύνη, μέσα από τις πράξεις μας ή και μέσω από την απραξία μας.

Για αυτό είναι σημαντικό την επόμενη φορά που θα μας παρουσιάσουν ένα αποδιοπομπαίο (επικοινωνιακά) τράγο, να προσπαθήσουμε να αξιολογήσουμε την υπόθεση πιο ψύχραιμα και σε μεγαλύτερο βάθος, γιατί είναι δύσκολο άπαξ και δημιουργηθεί εντύπωση μέσα μας να αλλάξει…

Κρίστιαν Λαζόπουλος.

Reward brings u Forward

2010-07-16T05:27:00.000-07:00

Όσο κι αν αγαπάς τη δουλειά σου υπάρχουν στιγμές που λες «δεν αντέχω άλλο!», νιώθεις πίεση από παντού, σε πιάνει απογοήτευση, θεωρείς τα πάντα μάταια, στο μυαλό σου στριφογυρίζουν «φιλοσοφίες» του τύπου: “Τελικά, ζούμε για να δουλεύουμε?” και ιδιαίτερα αυτή την εποχή που ο περισσότερος κόσμος – αν όχι όλος –διακατέχεται από τα ίδια αρνητικά συναισθήματα - ακόμη πιο έντονα- νιώθεις ότι τελικά αποκτά τεράστια αξία ένα «ευχαριστώ!» του Θ. που δεν του φόρτωσες άλλη μια τελική μακέτα σήμερα , ένα «καλημέρα!» της κας Ε. που σου έφτιαξε τον καφέ σου το πρωί, ένα «μπράβο!» του Γ. για το νέο project που έφερες εις πέρας, ένα e-mail γεμάτο ευγνωμοσύνη από κάποιον που σε γνωρίζει μόνο τηλεφωνικά όπως αυτό:
«Κυρία Κ.,
Σας ευχαριστούμε θερμά, εσάς προσωπικά και τους συνεργάτες σας, για.……. Ήταν καλύτερο και από ότι περιμέναμε! Σας ευχαριστούμε επίσης ιδιαιτέρως για την επιτυχημένη προσπάθειά σας ……..
Με φιλικούς χαιρετισμούς και ευγνωμοσύνη,
Ν.»
Να που κρύβονται οι «μικρές χαρές» της επαγγελματικής μας καθημερινότητας, οι «μικρές χαρές» που πρέπει να μας εφοδιάζουν ελπίδες και να μη συννεφιάζουν τις μέρες μας, που πρέπει να μας δίνουν δύναμη να συνεχίζουμε με χαμόγελο για να προχωράμε μπροστά! Ίσως και να’μαι ρομαντική, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω στο ουράνιο τόξο που βγαίνει μετά τη μεγάλη μπόρα.

Χαρά Κουγιουμιτζάκη

Θέλω επειγόοοοντως διακοπέεεεες!!!!!

2010-07-12T00:34:00.000-07:00

Το «σοφό» άσμα του Costas Martakis, δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο επίκαιρο στις πρώτες μέρες του Ιουλίου που διανύουμε.

Είμαστε όοολοι έτοιμοι για βουτιές, κλείνοντας κάθε μας εκκρεμότητα για να φύγουμε απαλλαγμένοι από το άγχος της πόλης:
- Έχουμε όλοι στείλει τα mails στους πελάτες για τις ημερομηνίες που θα είμαστε κλειστεί.
- Έχουμε από καιρό ξεκινήσει τα τηλέφωνα – μετά από μια εξονυχιστική πρώτη έρευνα στο internet – για καταλύματα που μας ενδιαφέρουν.
- Έχουμε ήδη αλλάξει 3 φορές τον καλοκαιρινό μας προορισμό και ακόμα δεν μπορούμε να αποφασίσουμε.
- Έχουμε τσακωθεί με τον/την σύντροφο για την παρέα που θα μας συνοδεύσει στις διακοπές.
- Έχουμε βρει άνθρωπο να ποτίζει τις γλάστρες.
- Έχουμε πληρώσει όλους τους λογαριασμούς.
- Έχουμε πάρει τον καινούργιο τηλεφωνικό αριθμό μας (το εταιρικό τηλέφωνο ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΛΕΙΣΤΟ).
- Έχουμε ήδη βάψει την πέτρα μαύρη, για να τη ρίξουμε πίσω μας
- Έχουμε…έχουμε…έχουμε…έχουμε….

Μήπως - λέω μήπως - το νόημα των διακοπών είναι άλλο; Και αντί τελικά να φορτίζουμε μπαταρίες… απλά να τις ξεφορτίζουμε?
Αγαπητοί μου χαλαρώστε! Το καλοκαίρι είναι εδώ. Το μόνο που χρειάζεται να κάνετε είναι να πάρετε μια βαθιά ανάσα… και φτάσατε!

Ανδρέας Διακοστεφανής

Short Cuts στους διαδρόμους των Super Markets!

2010-07-08T02:35:00.001-07:00

Πόσες φορές στην διαδικασία αναζήτησης ενός προϊόντος π.χ. στα super markets, σκεφτήκατε σχεδόν ακαριαία και τελικά επιλέξατε να κάνετε short cuts στους διαδρόμους προκειμένου να εντοπίσετε το προϊόν σας γρηγορότερα;
Αρκετές! Αν όχι πολλές…
Όποιος αναζητά, για παράδειγμα, ένα γάλα στους διαδρόμους ενός super market χωρίς να γνωρίζει τη θέση του, χρησιμοποιεί μία συγκεκριμένη στρατηγική αντί να περιφέρεται :
Πηγαίνει απευθείας στα ψυγεία!
Ξέρατε ότι αυτοί οι οδοί αναζήτησης, οι οποίες αποτελούνται από λίγες πολύ μεγάλες διαδρομές και πολλές πολύ σύντομες, ονομάζονται “Levy Walks”;
Πήραν το όνομά τους απ’ το Γάλλο μαθηματικό Πιερ Λεβί (1886-1971), ο οποίος ήταν ο πρώτος που διατύπωσε τη μαθηματική στατιστική αρχή αυτού του μοντέλου.
Ερευνητές με επικεφαλής τον Ντέιβιντ Σιμς απέδειξαν ότι πολλά θαλάσσια αρπακτικά, χρησιμοποιούν την ίδια στρατηγική αναζήτησης μ’αυτήν που χρησιμοποιεί ο άνθρωπος στο super market!
Αυτό έδειξαν οι εντατικές μελέτες τους σε 31 είδη αρπακτικών. Ξεχωρίζουν οι καρχαρίες που γρήγορα και χωρίς ενδοιασμούς «επιλέγουν το θήραμα» χωρίς σκέψη… και οι πιγκουίνοι που περιφέρονται, κοιτούν… και στη συνέχεια «αρπάζουν» αυτό που θέλουν.

Γονιδιακή λοιπόν η «στοχευμένη αναζήτηση» στον άνθρωπο.
Εκτιμώντας ακόμη και αυτή την ιδιαίτερη στρατηγική σκέψης του ανθρώπου / αρπακτικού / καταναλωτή που επιλέγει «συντομότερες διαδρομές» και όχι τις κατά παραδοχή δεδομένες … μέχρι να φτάσει στο τελικό σημείο επιλογής, διαπιστώνουμε ακόμη μια φορά την τεράστια αξία του σωστού Shopper Marketing.
Ένα είναι το σίγουρο, όσα εργαλεία κτίζονται, δημιουργούνται βασιζόμενα σε συμπεριφορές ανθρώπων μπορούν να δημιουργήσουν LOVEMARKS.

So what’s your pick?
Shark-ing or Pengu-ing ;

Eve Diakoliou

Εffie Awards 2010: Το φόρεμα, η αμηχανία, και οι χαμένες αποτελεσματικότητες

2010-07-01T04:35:00.000-07:00

Στη χθεσινή βραδιά των Effie Awards 2010 θα έλεγε κανείς ότι οι μεγάλοι κερδισμένοι ήταν ο οίκος ραπτικής Φαλιάκος (3 αναφορές) καθώς και οι χορηγοί-απονεμητές των οποίων οι διαφημίσεις είχαν την ευκαιρία να δείξουν τα προϊόντα τους, στο πικρά, πολύ μικρό κοινό των παρόντων.
Το τέλος της βραδιάς μας άφησε πολλά ερωτηματικά:
- Μήπως χάσαμε την ουσία;
- Γιατί δεν είδαμε πού ήταν η επιτυχία της κάθε βραβευμένης καμπάνιας;
- Γιατί οι βραβευμένοι ήρθαν κι έφυγαν σιωπηρά; σαν απόντες;
- Γιατί ανέβηκαν δημιουργικοί να παραλάβουν τα βραβεία της στρατηγικής;
- Και τέλος πάντων ποια ήταν η στρατηγική της επιτυχίας πίσω από αυτές τις δουλειές;
- Ποια ήταν τα νούμερα της επιτυχίας;
Χάθηκε ο στόχος και μας έμειναν το φόρεμα, το lobbying και το υπέροχο ιστορικό μέρος φυσικά.
Τα Effie αξίζουν. Αξίζουν πολλά παραπάνω από αυτό που έγινε χθες. Αξίζουν μεγάλους στρατηγούς, άξιους ομιλητές και καθοδηγητές. Kevin Roberts, Maurice Levy δύο βαριά ονόματα που μπορώ να θυμηθώ ότι μας τίμησαν με την παρουσία τους και τις καταπληκτικές ομιλίες τους στο παρελθόν. Σήμερα, στους δύσκολους καιρούς, τα ζόρια τα ξέρουμε όλοι, δεν είναι ανάγκη να τα ξαναθυμηθούμε στην απονομή των Effie. Ανάγκη είναι να έρθει ένα μεγάλο μυαλό να πει τη διαφορετική άποψη.
Ανάγκη είναι να καταλάβουμε και να γιορτάσουμε τι ήταν αυτό από τις καμπάνιες αυτές που τις έκανε να δουλέψουν, να ξεκουνήσουν τους έλληνες προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση: η ιδέα, η σύνθεση της στρατηγικής, η ανατροπή, η προσφορά, το consumer insight; Tί; τι; τί;
Mε όλο το σεβασμό στη διοργάνωση, στους ανθρώπους που δούλεψαν και στην προσπάθειά τους, πιστεύω ότι πρέπει πια στη δουλειά μας να λέμε τις αλήθειες και τολμώ να πω ότι αν η χθεσινή διοργάνωση ήταν ένα Effie case δεν θα έφτανε ούτε shortlist.
Συγχαρητήρια σε όλους τους βραβευμένους. Είδαμε καλές δουλειές. Δεν είδαμε τι πέτυχαν. Κρίμα για τις δουλειές αυτές. Θα το μάθουμε μπαίνοντας στο site.
Ας ελπίσουμε ότι δεν θα βγει αληθινό αυτό που ακουγόταν χθες στο lobby: «μετά από αυτό δεν θα υπάρξουν επόμενα Effie». Θέλουμε να υπάρξουν επόμενα Effie γιατί πραγματικά αξιολογούν την ουσία της δουλειάς μας που είναι η αποτελεσματικότητα.
Όλοι προσπαθούμε γι’αυτήν. Στα επόμενα Effie ας το αποδείξουμε.
Κατερίνα Βλαχοπούλου

Augmented Reality- γιατί τόσος ντόρος ;

2010-05-27T04:18:00.000-07:00

Μια τεχνολογία γνωστή αρχικά από τις ταινίες επιστημονικής φαντασίας έχει γίνει πλέον πραγματικότητα…
Μια τεχνολογία που μπορεί να έχει πολλαπλές εφαρμογές. Μπορεί να επεκταθεί από διαφήμιση σε παιχνίδια ή ακόμα για προσομοίωση διαφόρων καταστάσεων όπου το πραγματικό και το εικονικό αλληλεπιδρούν.

Το μόνο που χρειάζεται είναι μια απλή web cam! Είναι ένα διασκεδαστικό εργαλείο μέσα από το οποίο ο χρήστης συμμετέχει σε αυτό που βλέπει στην οθόνη. Πέρα από το γεγονός λοιπόν ότι είναι εντυπωσιακό δίνει πολλές δυνατότητες στον χρήστη. Ένα παράδειγμα είναι η δυνατότητα να εξερευνεί κάτι καινούριο, π.χ. το εσωτερικό του αυτοκινήτου που σκέφτεται να αγοράσει χωρίς να χρειάζεται να επισκεφτεί το μαγαζί, να δοκιμάζει ρούχα κ.ο.κ.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι το Augmneted Reality είναι ένα πολύ διασκεδαστικό εργαλείο το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον χρήστη να συμμετέχει και να ανακαλύπτει νέους φανταστικούς κόσμους. Ο κόσμος σήμερα όπως τον γνωρίζουμε είναι προβληματισμένος με αποτέλεσμα να έχει «τάσεις φυγής» από την πραγματικότητα…Τι καλύτερο από το να παίρνει μέρος σε μια ταινία φαντασίας όπως το «ΑVATAR» και να βλέπει τον εαυτό του μέσα σε αυτήν; Να νιώθει ότι έχει ξεφύγει από το δυσάρεστο κλίμα που τον περιβάλει ; Αυτό κάνει πιο αποδοτική την επικοινωνία του όποιου μηνύματος…

Είναι μια μοναδική ευκαιρία απόδρασης και για αυτό όλοι θέλουν να το δοκιμάσουν!

Νίκος Ψυχουδάκης

8-bit trend – μέρος της pop culture ή απλώς παιχνίδι;

2010-05-19T23:49:00.000-07:00

Όσοι μεγαλώσαμε με ένα game boy ή Atari γνωρίζουμε καλά τον ήχο και τον αγαπήσαμε γιατί μας θυμίζουν τα παιδικά μας χρόνια ή ακόμα την αρχή ενός νέου «κόσμου», των «video game»!
Ο κόσμος αυτός έχει αλλάξει δραματικά, όπως συμβαίνει πάντα με τη νέα τεχνολογία, με αποτέλεσμα να θεωρείται «ξεπερασμένη» η τεχνολογία του 8 bit που είχαν τα πρώτα ηλεκτρονικά παιχνίδια όπως το Nintendo.

Για κάποιους όμως το «game boy» δεν πέθανε ποτέ. Το 8-bit επέστρεψε ακόμα πιο δυνατό! ο ήχος και τα απλά γραφικά έγιναν τέχνη …. Έγιναν μουσική… είναι μια νεωτεριστική, καλλιτεχνική προσέγγιση που γεννήθηκε στις μεγαλουπόλεις όπως το Παρίσι, Νέα Υόρκη και το Τόκιο .

Η μαγεία και η πρόκληση της προσέγγισης αυτής είναι ότι οι εκφραστές της ξεπέρασαν το εμπόδιο του «περιορισμού» αναγνωρίζοντας τον ως λιτότητα έκφρασης. Μέσα από την πιο απλή και καθαρή φόρμα, τελικά υπάρχουν απεριόριστες δυνατότητες τόσο ακουστικά όσο και οπτικά.

Έτσι η χρήση εικόνας και ήχου «χαμηλής» τεχνολογίας σε μια μοντέρνα έκδοση φέρει ένα μοναδικό αποτέλεσμα αλλά και τρόπο έκφρασης. Γιατί λοιπόν να μην μπορούμε να πούμε ότι είναι ένα νέο ρεύμα τέχνης κάτω από την μεγαλύτερη «σχολή» των RETRO-FUTURISTIC;

Ξανθή Μπερσή

ΕΝΑ ΝΕΟ ΚΑΝΑΛΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

2010-05-17T06:50:00.000-07:00

Ο κόσμος του marketing είναι πάντα σε αναζήτηση νέων τρόπων προσέγγισης του καταναλωτή ώστε και να τον εντυπωσιάσει αλλά και να μάθει όσο περισσότερα μπορεί για αυτόν.

Μια νέα εφαρμογή μπορεί να μετατρέψει ένα κουτάκι αναψυκτικού σε κανάλι επικοινωνίας με τον κάτοχό του! Με ένα απλό download του application μπορείς να «επισυνάψεις» οτιδήποτε αρκεί να έχει barcode και με ένα απλό scan να εμφανίζεται στον υπολογιστή ή κινητό σου.
Από μια συνταγή που κρύβεται πίσω από τo barcode του κουτιού των δημητριακών σε ένα βιογραφικό που είναι «συνημμένο» σε μια business card.
Εφαρμογές υπάρχουν άπειρες, ωστόσο στο δικό μας χώρο είναι μια ευκαιρία μοναδικής επικοινωνίας με τον καταναλωτή.

Η τεχνολογία έχει προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα και η κάθε εταιρία θα μπορεί να ξέρει που και πότε κάποιος έκανε scan το προϊόν τους καθώς και θα μπορεί να «συζητάει» και να χτίζει επαφή με καταναλωτές που έχουν χρησιμοποιήσει την εφαρμογή στο παρελθόν.

Τι καλύτερο για τη βάση δεδομένων των πελατών της κάθε μάρκας!
Σκοπός: μια νέα τεχνολογία ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΙ και προσφέρει το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε αυτόν που τη χρησιμοποιεί πρώτος αλλιώς γίνεται και αυτή με τον καιρό ένα «τετριμμένο και αναμενόμενο» προωθητικό τέχνασμα του κόσμου του marketing στα μάτια του καταναλωτή…

ΜΙΑ ΑΓΕΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

2010-05-13T05:47:00.001-07:00

Μια αγελάδα μπορεί να φέρει την άνοιξη…

Μέσα στο σημερινό κακό κλίμα, από τα λίγα νέα που μπορούν να μας κάνουν χαρούμενους, αλλά και να μας εκπλήσσουν ενίοτε, είναι τα «γεννητούρια».
Ειδικά όταν αυτά αντιπροσωπεύουν μια κατηγορία που όλοι την τιμούμε καθημερινά, αλλά δε την αναγνωρίζουμε ξεχνώντας την. Αυτά παθαίνουν τα πράγματα που είναι μέσα στη καθημερινότητα μας και με πολλές εφαρμογές…

Τέρμα οι γρίφοι. Μιλάω για το ΝΟΥΝΟΥ Νέα Γενιά που ήρθε μέσω “Air Cow”.

Η ΝΟΥΝΟΥ είπε λοιπόν, just do it, και μια αισιόδοξη ταινία βγήκε στον αέρα. Λύνει τα προβλήματα μας; Ναι, όσον αφορά τις ανάγκες μας στο συμπυκνωμένο γάλα, και μακάρι να βοηθούν όλοι όπως ξέρουν και μπορούν.

Ας κοιτάξουμε λοιπόν ψηλά στον ουρανό, είναι καιρός πάλι.

Κρίστιαν Λαζόπουλος

Η ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ SOCIAL NETWORKING ΤΟ 2010;

2010-05-10T01:57:00.000-07:00

Είμαστε στη αρχή μιας σημαντικής αλλαγής στον τρόπο έρευνας, κατανάλωσης και διαχείρισης της πληροφορίας. Η δεκαετία του 2000 ήταν η «δεκαετία της Google».
Όπως τα τελευταία 10 χρόνια, έτσι και αυτή η εποχή είναι εποχή δραστικών αλλαγών για τις διαφημιστικές εταιρίες και τις εταιρίες media.
Σύμφωνα με έγκυρες πηγές του διαδικτύου όπως το Compete.com το Facebook είναι πλέον η νούμερο ένα πηγή σε traffic ξεπερνώντας ακόμα και την Google. Ίσως στην Ελλάδα να είμαστε ένα βήμα πίσω αλλά σίγουρα ακολουθούμε το trend.

Γιατί όμως έχει διαδοθεί τόσο πολύ η χρήση του social networking;

Το σημαντικότερο που προσφέρουν τα social networking όπως το Facebook (που είναι το πιο διαδεδομένο αυτή τη στιγμή) είναι η δυνατότητα ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ που προσθέτει αξία σε αυτές τις ενέργειες του διαδικτύου που μέχρι πριν από λίγο ήταν μοναχικές εμπειρίες, όπως άλλωστε επιβεβαιώνει το online gaming. Η νέα γενιά site μας δίνει τη δυνατότητα να ενδυναμώσουμε τις σχέσεις μας με τους ανθρώπους και κυρίως με αυτούς που νοιαζόμαστε. Όμως όσο περισσότερο χρόνο περνάμε στα site του social networking τόσο περισσότερο τα χρησιμοποιούμε για τις online activities τύπου email, chat , ενημέρωση, έρευνα, ακόμα και αγορές.

Πολλές εταιρίες έχουν αντιληφθεί την αξία της κοινωνικοποίησης και προσελκύουν τους καταναλωτές μέσα από το Facebook. Tο social networking κατακτάει το web με σταθερά βήματα παρόλη την κριτική που δέχεται για θέματα όπως η προστασία προσωπικών δεδομένων. Με το ρυθμό αυτόν υπολογίζεται ότι το Facebook θα γίνει το 1 website στον κόσμο σε λιγότερο από 3 χρόνια γιατί όχι και στην Ελλάδα;

Τι σημαίνει αυτό;

Τα ατομικά website χάνουν ολοένα και περισσότερο την αξία τους και οι μάρκες θα εστιάσουν στη δημιουργία δυνατής παρουσίας εκεί όπου υπάρχει η δυνατότητα να πλησιάσουν περισσότερους καταναλωτές αλλά και να χτίσουν «προσωπικές» σχέσεις μαζί τους.

Δεν πρέπει λοιπόν να εκμεταλλευτούμε το social networking αναλόγως και στο χώρο της διαφήμισης;

Ένας υπέροχος νέος κόσμος!

2010-02-26T02:01:00.000-08:00

Τηλεόραση, Internet, Ραδιόφωνο, Κινητό Τηλέφωνο.. τι σημαίνουν πραγματικά αυτές οι λέξεις στην εποχή μας;

Όταν διαβάζω τις τελευταίες ειδήσεις από το κινητό μου καθώς βγαίνω το πρωί από το Μετρό ακούγοντας παράλληλα την αγαπημένη μου πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή, όταν βλέπω το τελευταίο επεισόδιο της αγαπημένης μου σειράς ξαπλωμένος το βράδυ στο κρεβάτι μου πριν διαβάσω τα τελευταία νέα της ημέρας, καληνυχτίσω τους φίλους μου στο chat και βάλω λίγο web radio να χαλαρώσω, όταν ψάχνω για ένα κοντινό ζαχαροπλαστείο μέσα από την οθόνη του GPS του αυτοκινήτου μου πριν φτάσω στο σπίτι που είμαι καλεσμένος, όταν θα μπορώ σύντομα και στην Ελλάδα να συγκρίνω τιμές και να αγοράζω προϊόντα με το τηλεκοντρόλ της τηλεόρασής μου, αναρωτιέμαι, γιατί θα πρέπει στη δουλειά μου να αντιμετωπίζω τα media με διαφορετικούς όρους;

Η έκφραση media fragmentation τρομάζει. Ζούμε σε μια εποχή όπου οι επαγγελματίες του marketing και της επικοινωνίας φοβούνται πως χάνουν τον έλεγχο, και πανικοβάλλουν αλλήλους. Δοκιμάστε τώρα και αυτή την έκφραση: media convergence, σύγκλιση. Σαφώς πιο ανακουφιστική, σωστά;

Τελικά, το μέσο είναι ένα και μοναδικό: μια συσκευή εξοπλισμένη με οθόνη, επεξεργαστή και δικτυωμένη. Το μόνο που αλλάζει στις διάφορες παραλλαγές της είναι το real estate, το μέγεθος δηλαδή της οθόνης, το οποίο επηρεάζει έναν ακόμη σημαντικό παράγοντα, το mobility, το κατά πόσο δηλαδή μπορώ να πάρω αυτή τη δικτυωμένη οθόνη μαζί μου και πού. Η σύγκλιση των τεχνολογιών σημαίνει πως μπορώ σε γενικές γραμμές να κάνω τα πάντα, παντού.

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως πλέον πάνω από τον ‘πραγματικό’ κόσμο αναπτύσσεται ένα ιδεατό πολύπλοκο δίκτυο από περιεχόμενο, υπηρεσίες και διασυνδέσεις. Το καθημερινό ταξίδι του καθενός μέσα σε αυτό το δίκτυο, για την αναζήτηση του σχετικού περιεχομένου, και των χρήσιμων υπηρεσιών είναι απόλυτα προσωπικό, και θα έλεγα, ιδιαίτερα κουραστικό. Το μοντέλο του decision and purchase funnel αργοπεθαίνει, καθώς το κάθε άτομο χαράσσει από μόνο του το ταξίδι του, online (μέσα από το περιεχόμενο που επιλέγει) και offline (μέσα από την καθημερινότητά του). Οι publishers μετατρέπονται σε content and services providers, και κατ’ επέκταση σε personalized content and services providers. Η όποια εξειδίκευση και διαφοροποίηση αφορά στο είδος του περιεχομένου, όχι στο κανάλι που χρησιμοποιείται. Και η συνταγή της επιτυχίας είναι απλή: ποιοι παίκτες θα προσφέρουν καλύτερη προσωποποίηση στην παροχή περιεχομένου και υπηρεσιών, ώστε να αναδυθούν ως ‘κόμβοι’ συγκέντρωσης του κοινού.

Τα brands δεν μπορούν παρά να προσαρμοστούν σε αυτό το νέο τοπίο. Οι push στρατηγικές δεν έχουν θέση σε έναν pull κόσμο. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά τα brands που θα επιβιώσουν και θα αναπτυχθούν επικοινωνιακά και κατ’ επέκταση σε όρους μεριδίου αγοράς, θα είναι αυτά που θα έχουν προσδιορίσει ξεκάθαρα τον χαρακτήρα τους και την υπόσχεσή τους, και θα είναι σε θέση να τα μετουσιώσουν σε χρήσιμο περιεχόμενο και υπηρεσίες προς τον καταναλωτή. Είναι αυτά που θα σταθούν δίπλα του και θα διευκολύνουν το ταξίδι του.

Και που αφήνει αυτό τα απανταχού agencies; Μα πού αλλού παρά στη θέση-κλειδί, στη θέση του παρατηρητή και enabler. Ας ξεχάσουμε το debate offline/online, digital/traditional μαγαζί. Το σύγχρονο agency δεν έχει ταμπέλες. Παρατηρεί το σύνθετο αυτό και συνεχώς μεταβαλλόμενο δίκτυο σχέσεων και επαφών, ταυτοποιεί τους προαναφερθέντες κόμβους, φέρνει σε στενή συνεργασία τον πελάτη με τους content providers και τους service developers, και δημιουργεί μικρές branded ‘οάσεις’ όπου ο καταναλωτής θα ξαποστάσει, κουρασμένος από το καθημερινό του online και offline ταξίδι, για να ενημερωθεί, να διασκεδάσει, να επικοινωνήσει, να δημιουργήσει, χωρίς να ενοχλείται από το clutter.

Χωρίς αμφιβολία, ζούμε την πιο ανθρώπινη και δημιουργική εποχή για το marketing και την επικοινωνία. Η μοναδική πρόκληση που απομένει, είναι η καθιέρωση των κατάλληλων metrics και δεικτών που θα απεικονίσουν το σημερινό τοπίο και αποτελέσουν την πυξίδα μας.

Χάρης Ρούγκας / Manager ΙΑΒ Ελλάδας

Επικοινωνώντας με τους νέους.

2010-02-24T01:31:00.000-08:00

"Ακούγεται χαλαρό..."Επικοινωνώντας με τους νέους"... Μία μετοχή και ένα ουσιαστικό. Μία απλή πρόταση δηλαδή.. Αμ δε..
Κάθε μία λέξη έχει τουλάχιστον δεκαοχτώ ξυράφια πάνω της πάνω στα οποία κάνεις ευαίσθητη ισορροπία και τρέμεις μήπως και γλιστρήσεις και φας καμία αδέσποτη ξυραφιά. Από πού να πιάσεις τη νεολαία και να μην ξυριστείς. Από πού; Μαθαίνεις έναν κώδικα και λες "νάτο το’ πιασα" και πριν προλάβεις να το χωνέψεις και να δεις πως λειτουργεί, αυτοί γκαζωμένοι έχουν πάει σε άλλον. Φτου και ξανά από την αρχή... "Αγώνας ταχύτητας μου’ χεις γίνει και πονάω"... Τέλος πάντων...
Λες είμαι τυχερός, ζω μέσα στη νεολαία, τους ακούω, τους βλέπω, τους μυρίζομαι, έχω τις κεραίες μου τεντωμένες, αλλά φευ. Αυτοί πάντα ξεγλιστρούν σαν τα χέλια. Μπαίνεις ινκόγκνιτο στο κυλικείο να πιάσεις σφυγμό και γυρνάς κατευθείαν στο λεξικό του Μπαμπινιώτη αλλά κι εκεί δεν στέκεσαι τυχερός... Λες, δεν μπορεί, το internet είναι η λύση, αλλά μέχρι να το καταλάβεις πώς λειτουργεί, αναπολώντας τα χρόνια σου στα φροντιστήρια για proficiency, εκείνοι σου’ χουν φύγει με τα χίλια. Και σου τη δίνει! Αυτοί πώς μπορούν και αντιλαμβάνονται σαν υπερβατικές οντότητες και εγώ σαράντα χρόνια φούρναρης δεν μπορώ; Μήπως είμαι βλάκας; Δεν βαριέσαι... Κρίσεις αυτοεκτίμησης και ελέγχου ΙQ ουκ ολίγες, αλλά έτσι είναι οι νέοι: σου τη φυλάνε λες και σου την έχουν στημένη και πριν προλάβεις να τους σπάσεις τον κώδικα έχουν πάει σε άλλον!

Λοιπόν μετά από τόσα χρόνια στην επικοινωνία έφτασα να πω ότι με τους νέους ένα κατάλαβα: "Εν οίδα ότι ουδέν οίδα". Και πόσα έχω να δω ακόμα δηλαδή... Μέχρι που ένα βράδυ, διαβάζοντας ένα παραμύθι στην κόρη μου είδα φως. Σαν να ήρθε η θεία επιφοίτηση! Ναι! Οι νέοι είναι εδώ. Είναι δίπλα μας. Είναι τα γεννήματά μας. Είναι τα παιδιά μας. Και είναι νέοι γεμάτοι αγωνία και λαχτάρα για το άγνωστο, το καινούργιο, που, σαν τις μέλισσες πετάνε από δω κι από εκεί και συλλέγουν εμπειρίες. Αλλά σε τι διαφέρουν από τα χαρακτηριστικά της εκάστοτε νεολαίας; Της νεολαίας του 1920, ή του 1950 ή του 1980; Ή όποιας νεολαίας, που γεμάτη αδρεναλίνη κινείται διαολεμένα γρήγορα για να μη χάσει έστω κι ένα λεπτό εμπειρίας και γίνει αντιληπτή από το κατεστημένο; Το προφίλ του νέου ανθρώπου, είναι παντού και πάντα ίδιο...

Αλλά υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά... Μέσα στη μεγάλη αντίδραση και την ακόμα μεγαλύτερη δράση, για ένα πράγμα ζουν τα νέα παιδιά μέχρι να φτιάξουν τον δικό τους βηματισμό στη ζωή.... για την ΑΠΟΔΟΧΗ... Μάλιστα. Αυτή είναι η μαγική λέξη... Μάλιστα! Γι' αυτήν δεν αγωνιζόμαστε όλοι ως νέοι; Για την αποδοχή της μάνας, του δασκάλου, του καθηγητή, του φίλου, του εραστή...

Κι εκεί κατάλαβα περισσότερα... Δεν χρειάζεται να ξέρω... Δεν χρειάζεται να μάθω... Χρειάζεται απλώς να παραδεχτώ ότι δεν ξέρω αυτό που ξέρουν οι ίδιοι και για το οποίο τους γουστάρουμε πολύ. Σας μπέρδεψα; Είναι απλό. Βάλτε τον εαυτό σας ως γονιό με παιδί μωρό. Δεν μαθαίνατε ξένες γλώσσες και φουσκώνατε σαν παγώνι... Αγκού, νάνι, άτα.
Παιδιά σε εφηβεία... Πόσες μάνες δεν παριστάνουν τα κοριτσόπουλα που τόσο φυσικά αντιλαμβάνονται τα φλερτ λες και τα ζουν κάθε μέρα; Δεν μπορεί... ελάτε παραδεχτείτε το: δεν είμαστε λίγοι αυτοί που για να πλησιάσουμε τα παιδιά μας μιλήσαμε στη δική τους γλώσσα έχοντας a priori υπογράψει μαζί τους έναν κώδικα αποδοχής... Και τότε απλοποιήθηκαν όλα....

Aμ δε... Όσοι πιστοί προσέλθετε σε αμειβόμενο σεμινάριο.. Αλλά νομίζω ότι με πιάσατε.. έτσι δεν είναι;

Αναστασία Δημητρίου
Corporate Communication & Business Development Director του ΟΜΙΛΟΥ ΑΚΜΗ